Hepimiz bu dünya dediğimiz sert kabuk üzerinde birer misafir değil miyiz?
Biraz yaşayacak
Çokça sevecek
Biraz da sevilecektik
Ve sonra usulca çekip gidecektik.
Hepsi buydu…
Namlunun ucundaki çocuklar…
Kül ve gözyaşı içinde büyüyenler…
Bazıları çocuk yaşta öldü; bazıları ise yitik bir adaletin sessiz çığlığında boğuldular.
Resul Köstekçi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanın acısını bazen sözler değil, en iyi sustukları anlatıyordu. Kelimeler acının keskinliğini törpülüyor, sessizlik onu çıplak ve dokunulmaz haliyle ifşa ediyordu. O sessizlik, kelimelerden daha güçlü bir haykırıştı, hem yaşayanlara, hem de ölülere duyulan gizli bir ağıt… Resul Köstekçi
.... ve artık sonuna geliyordum. Uçurumun soğuk esintisi nefesime karışmaya başlamıştı. Bir adım daha atsam kanatsız salıverecektim ruhumu celladın insafsız kollarına. Hayır..... bu acımasızlıkların beni tükettiği yerde sonum böyle olmamalıydı. Resul Köstekçi