Hepimiz bu dünya dediğimiz sert kabuk üzerinde birer misafir değil miyiz?
Biraz yaşayacak
Çokça sevecek
Biraz da sevilecektik
Ve sonra usulca çekip gidecektik.
Hepsi buydu…
Hiç yarım kalmış bir hayalin peşinden yürüdün mü…
Hani herkes “bitti” derken,
içinde hâlâ kıpır kıpır yaşayan o şeye rağmen vazgeçemediğin bir hayalin?
İnsan bazen en çok yarım kalan yerde tamamlanır.
yarım kalan hayaller insanın içine saplanmış bir kıymık gibi olur.
can yaksa da yaşadığını hatırlatır.
Her adımda sızlar.
Her gecede adını fısıldar.
Ve sen…
ne kadar “unuttum” desen de, kalbin inkâr etmeyi bilmez.
Umarsızca yürümek…
Belki de
En büyük çaresizliktir.
Şimdi sana soruyorum…
Kalbin hâlâ aynı yere dönüp bakıyorsa,
gerçekten vazgeçmiş sayılır mısın?
“Yapay zekâ robotlar hayatımıza girecekmiş,” dedi
Kendini bilge sanan biri.
Panikledi herkes.
“Duygularımızı ele geçirecekler!”
Ne hoş.
Sanki hâlâ bizdeymiş gibi.
Sabah aynı saatte uyanıp
Aynı cümleleri kurup
Aynı fikirlere kızıp
Aynı düşünceleri alkışlarken
Özgür olduğumuzu sandık.
Sanıyoruz…