Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince,
Günler şu heyûlayı da er geç silecektir.
Rahmetle anılmak, ebediyyet budur amma;
Sessiz yaşadım, kim beni nereden bilecektir.
“Bazen insanlar doğru olanı yapar ama yine de kötü şeyler olur.”
Bu söz, romanın adalet temasıyla doğrudan bağlantılıdır. Paul’ün vicdanı ile görevleri arasındaki çatışmasının ifadesidir.
“Yorgunum, patron. İnsanların birbirine yaptığını görmekten yorgunum.”
John Coffey’nin bu sözü, insanlığın kötücül yönüne dair derin bir hayal kırıklığını ve tükenmişliği simgeler. Aynı zamanda onun ruhsal olarak nasıl "yaşlı" ve kırılmış biri olduğunu da gösterir.