Şimdi bir kez daha kendime aynı soruyu soruyordum: onu seviyormuydum? Ve bir kez daha bu soruyu nasıl yanitlayacagimi bilemedim. Daha doğrusu belki yüzüncü kez aynı yaniti, ondan nefret ettiğim yanıtını verdim. Evet ondan nefret ediyorum. Kimi zaman (özelliklere her konuşmamızın sonunda) onu boğmak için ömrümün yarısını seve seve verirdim! Yemin ederim,keskin bir bıçağı onun göğsüne yavaş yavaş saplama olanağı bulsaydim, bundan korkunç bir zevk duyardım. Ama yinede en kutsal şeyler üzerine yemin ederim ki , ağrının en yüksek tepesinden(:)) bana eğer "kendini aşağı at" dese,hemen atlardim. Hemde seve seve bunu biliyordum...