Bülent
@Bdky
Mesaiye kalan güneşte, içimdeki deli adamı yazmak istiyorum..;)
282 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sakıncalı PiyadeSakıncalı Piyade , sadece bir askerlik anısı değil; bir dönemin toplumsal fotoğrafı. Okurken, bazen kışlanın soğuk duvarlarını, bazen de sorgu odalarının kasvetini iliklerine kadar hissediyorsun.
Ama en çok da Uğur Mumcu
Uğur Mumcu ’nun inatla savunduğu değerlerin sıcaklığını, dimdik duruşunu hissediyorsun. Bitirdiğinde, elinden düşürdüğün şeyin bir kitap değil, bir vicdan muhasebesi olduğunu anlıyorsun.
İçten söyleyeyim, bu kitap insana hem umut hem de hüzün veriyor. Umut, çünkü doğruları savunan bir sesin varlığını hatırlatıyor; hüzün, çünkü o ses artık aramızda değil. Ama yazdıkları hâlâ bizimle ve sanırım bu, onun en büyük zaferi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Fakir Baykurt’un 1954’te kaleme aldığı Yılanların Öcü, köy edebiyatının en çarpıcı örneklerinden biridir. Roman, Kara Bayram ve annesi Irazca’nın, devletin kendilerine verdiği arsayı korumak için verdikleri mücadeleyi merkezine alır. Bu basit görünen konu, aslında toplumsal adalet, kadının direnişi, geleneklerin baskısı ve bürokrasinin yozlaşması gibi derin meseleleri açığa çıkarır.
Paran varsa en güçlüsün, paran yoksa en zayıf sensin. Zayıf olmamanın bir şartı var: susmamak ve başkaldırmak. İrazca Ana, kendini ve oğlunu en layıkıyla ezdirmiyor, elinden geldiğince güçlü olmaya çalışıyor. Kitap, bu zorlukları ele alıyor. Okurken insan kendini olay örgüsünün içinde hissediyor; adeta olayları birebir yaşıyorsunuz. O kadar iyi anlatılmış ki, fevkalade bir eser.
“Çünkü ben biliyorum ki , dedeler o sessiz gemiye binip gitmiş olsalar bile , uzanıp torunlarının yüreğine ellerini yumuşacık dayayabilirler.”
“Sen o yüzden manolya ağacı ol istedim. Hayatta başına ne geline gelsin yapraklarını dökme. Sımsıkı tutun dallarına. Gereğinde etrafındaki tüm ağaçlardan daha sıkı dur, ama zamanı gelince de dünyanın en
güzel çiçeği gibi aç, en mest edecek biçimde kok.”
Emanet… Bize atalardan kalan miras… Ailevi miras, toplumsal miras… Roman, Yasemin’in dedesi Hamdi Bey’in ölümü sonrası bıraktığı emanetlerin izini sürerek Köy Enstitüleri gerçeğine ulaşmasını ve asıl olarak kendi gerçeğini bulmasını hikayeleştirmiş.Bir taraftan iki yaşında köklerinden kopartılmış , New York’ta yaşayan avukat Yasemin’in vatanına dönüşü anlatılırken diğer taraftan dedesinin günlükleri etrafında gerçeklere ulaşıp mutlu sona varışı anlatılıyor romanda.Ana anlatım içinde Hamdi Bey’in günlükleriyle ilerliyor roman. Bana göre asıl romanda dikkat çeken kısımlar Hamdi Bey’in günlüklerinde anlattıkları. Hamdi Bey , yoksul bir köy çocuğu olarak girdiği Hasanoğlan Köy Enstitüsünden idealist bir öğretmen olarak mezun olur ve sevdiceği Asude ile ( mezuniyetten on yıl sonra) evlenir
Vatanında onu hem mesleki idealizm hem de aşk bulacaktır.Bu romanı niçin okuyalım? diye düşünenlere toplumsal tarihimizde bir eğitim modeli olarak dünyada emsali olmayan “ Köy Enstitüsü” gerçeğini bir nebze olsun kavramak istiyorsanız okuyun , derim. Hasan Ali Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç’un Cumhuriyet tarihimize damgasını vuran, idealist insan yetiştirme ülküsü ile köyü ve köylüyü kalkındırma modeli olan Köy Enstitüsü ruhuna minnetle keyifli okumalar…
