Gözün, bir bakışa rengini çiziyordu,
Sesin, bir söze ağırlığını.
Ellerin bir ele adını çiziyordu,
Üşüyen sıcaklığını
Bir renk, Karanlığa adını çiziyordu,
Karanlık, yuvarlaklığını.
Bir gecenin gizine çiziyordu
Yuvarlak parlaklığını.
GİZ~
Ölümsüzlüğünü kaybettin. Tuhaf gelmiyor mu? '' Hiç ölmeyeceğim ki'' dedi. Bana itiraz fırsatı bırakmadan, iki parmağını dudaklarıma dayadı. Nazik gülümsemesi odayı aydınlatır gibiydi ve bana daha önce hiç bilmediğim derinlikte bir gerçek söylemek üzere olduğunu fark ettim.
''Sen sonsuza dek yaşayacaksın ve senin beni hatırlaman, ihtiyaç duyacağım tek ölümsüzlük olacak. Sadece senin bir parçan olarak yaşasam bile...Bianca, benim cennetten anladığım bu. ''