Berra
@BenBerra
Edebiyat öğretmenimizin tavsiyesiyle alıp okudum Dokuzuncu Hariciye Koğuşu'nu. 15 yaşında 7 yıldır bacağından rahatsız olan bir çocuğu okuyoruz. Hastaneyi ve hasta olmayı hiç sevmem. Tabii kimse sevmez. Ne zaman ağır bir hastalığa yakalanma düşüncesi gelse aklıma,kusmak isterim. Bu zayıf, hasta çocuğu okurken, doktorların ona "Zayıfsın,bol ye." dediklerinde (herkes bana bu cümleyi diyor.) benim başıma gelse diye de düşünmedim değil. Neyse, devam edelim.
Bu hasta çocuğumuz Paşa'nın evine yerleşiyor. Elbet Paşa ondan büyük. Yine de aralarında bir dostluk var. Ve Paşa'nın kızı Nühzet...
Nühzet hakkında pek bir şey söylemeyeceğim yalnız şunu düşünüyorum. Hasta çoçuğun yanına gidip kulağına bir "Nühzet" fısıldasam ağlayıverecekmiş gibi geliyor bana.
İşte bunları ve dahasını okuyoruz. Hüzünleniyoruz, kararıyoruz. Çok fazla empati yapıyoruz. Peyami Safa'nın anlatış tarzını zevkle okuyoruz. Aralarda geçen kısa kısa, iç içe geçmiş karışık kelimeler ve cümlelerin anlamlarını düşünürken "İyi ki bu kitabı okuyorum." diyoruz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu mükemmel kitap hakkında şunu söylemekle başlayabilirim:
Bilinmiyor.
Karakterler isimsiz, kim olduğu bilinmiyor.
Yerler belirsiz, zaten olayın nerede geçtiğinin de önemi yok.
Bir anda bir adam bulaşıcı,bembeyaz bir körlüğe yakalanıyor. Ve neden kör olduğu hiçbir zaman bilinmiyor.
Varsın bilinmesin, ama fark edelim ki bu isimlendirilmemiş insanlar biziz. Birileri doktorun karısı, birileri ilk kör, birileri şaşı çocuk. Herkes üstüne alınabilir. Ve evet körlerin sahip olduğu "Beyaz Felaket" vicdanlarını kapkara yapıyor! Bu aynı zamanda bembeyaz ama vicdanları kapkara olan insanlar da biz olabiliriz! İnsanslığı, ahlakı yerle bir edip kendi sonumuzu getirebiliriz. Dönelim bakalım kendimize; evet, fiziken kör değiliz. Ama çok şey kör ediyor bizi. Ne demişti doktorun karısı?
"Gördüğü halde göremeyen körler!"
İçimdeki bu kadar hissi bir incelemeye nasıl sığdırayım diyorum sonra Adel'in koca Dünya'yı 73 sayfalık kitaba sığdırdığını hatırlıyorum. Başlayalım bakalım.
Risus denilen ve kötülüğün olmadığı bir gezegende yaşayan Pura Dünya'yı izlemeye kalkışıyor. Ve biz de Pura'nın tepkilerini okuyoruz.
"Umarım ki Dünya büyük ve iyi planlanmış bir şakadır."
Gerçeğin Manifestosu'nu bir arkadaşımdan aldım ve okudum. Yine aynı kişiyle bu kitabı okumadan önce Dünya'daki iyilik ve kötülük üzerine konuşuyorduk.
İnsanlar iyi olunca biz onlara "Neden iyiler?" diye sormuyoruz. Çünkü normal olan bu. Bile isteye kötülük yapmak gibi değil. Bu yüzden kötülere "Neden böyleler?" diye soruyoruz.
Soruyor muyuz?
Belki birkaç ah vah deyip önümüze bakıyoruz. Ama aslında hiç sormuyoruz.(Bazıları hariç.Bazıları o kadar iyi ki!) çünkü sorsak kötülük iyilikten daha cesur olamaz.
Ah bir kere anlamaya çalışsak! Gerçek Pura'ya "Beni göster." diye yalvarır mıydı? Pura'nın da dediği gibi,
Gerçeği bu hale nasıl getirdiniz?
Nasıl bir kitap? Üç kısımdan oluşan ve özellikle ilk kısımdaki öykülerin etkisinden çıkamadığım bir kitap. Neden bilmiyorum ama okurken resim çizermiş gibi hissettim. Yazar başlangıçta önce resmimizin temellerini atar gittikçe belirginleştirir ve sonuyla resmimize şöyle bir baktırır. " Vay be bu da böyle mi bitecekti?"
En çok hangi öyküyü mü beğendim? Kitaba da ismini veren "Değirmen"i. Atmaca adındaki bir gencin aşkı için neler yapabileceğini okuyoruz. Sadece keşke nasıl biteceğini anlamasaydık.
Yine birinci kısımdan "Kurtarılamayan Şaheser" de oldukça etkileyiciydi. Ama bu sefer sonunun böyle olacağını tabii ki tahmin edemedim. Hem nasıl edebilirdim ki?
Peki siz Birdenbire Sönen Kandilin Hikayesi'ni bilir misiniz?
Hayır mı?
O halde yürüyünüz!
Bilinmeyen Ada'nın Öyküsü'nü "Kitap zaten 60 sayfa hemen biter. Ben de kitabın konusunu bilmeden okuyayım." diye birkaç gün önce okudum. Gerçekten su gibi aktı. Kitap hakkında hiçbir düşünceniz yokken okumak bilinmeyen adayı bulmak gibi oluyor. Ve bu yolculuğa çıkarken insan çok fazla anlam arayışına giriyor. Daha fazla anlatıp heyecanını kaçırmak istemiyorum. Ama kitabı okurken başıma çok güzel bir olay geldi. Sonuna doğru yaklaşırken "Fly Me to the Moon" açıldı şarkılarımın arasından ve kitap yine o şarkıyla bitti. Kitabı okuyanlar ve şarkının sözlerini bilenler ne demek istediğimi anlayacaktır.
İyi okumalar:)
