“O kadar yalnızım ki… Kalbim kendi kendine konuşmaktan yoruldu.
İnsan bazen öyle bir hale geliyor ki, ne geçmişe dönebiliyor, ne de geleceğe gidebiliyor; sadece içinde yaşadığı bu anın ağırlığı altında eziliyor.
Her şey susuyor, yalnız kalp konuşuyor; o da öyle bir dille ki, ne kelimelerle anlatılabilir, ne de susturulabilir.
Keşke kalbim biraz daha taş olsaydı da, bu kadar hissetmeseydim.
Ama olmuyor; insan kalbini susturamıyor, ne kadar isterse istesin…
Çünkü bazen bir duygu, insanın kaderi oluyor.”