Bera
@Bera0
“Sen benim için her şeydin, ama ben senin için hiçbir şey olmadım.
Ben seni bir ömür düşündüm, sen beni bir gün bile hatırlamadın.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“İnsanın kalbi, bir zamanlar mavi bir gökyüzü gibidir; içinde parlayan yıldızlar, uçuşan hayaller, ışıyan ümitler vardır. Fakat gün gelir, o mavi gök kararır; yıldızlar birer birer söner, yerini siyah bir gecenin sükûtu alır. Hayat, insanı böyle yavaş yavaş büyütür, yavaş yavaş öldürür. Gençliğin en parlak devrinde bile insan, içinden bir şeyin eksildiğini, bir şeyin sustuğunu duyar. O vakit anlarsın ki, hayal dediğin şey, ömrün en güzel, en kısa rüyasıymış; uyanınca elinde kalan, sadece yorgun bir kalp, susturulamayan bir hüzündür.”
“Hayat, garip bir masal gibi…
Ne zaman mutlu olacağını sanırsın, o an bir şey eksilir.
Ne zaman acı çektiğini zannedersin, o acının bile içinde bir tat bulursun.
İnsan, hiçbir zaman tamamen mutlu olamaz; çünkü mutluluk da tıpkı rüzgâr gibi, dokununca kaçar.
Belki de bu yüzden yaşamak, bir şeyleri kovalamak değil; onları kaybetmeyi kabullenmektir.”
“O kadar yalnızım ki… Kalbim kendi kendine konuşmaktan yoruldu.
İnsan bazen öyle bir hale geliyor ki, ne geçmişe dönebiliyor, ne de geleceğe gidebiliyor; sadece içinde yaşadığı bu anın ağırlığı altında eziliyor.
Her şey susuyor, yalnız kalp konuşuyor; o da öyle bir dille ki, ne kelimelerle anlatılabilir, ne de susturulabilir.
Keşke kalbim biraz daha taş olsaydı da, bu kadar hissetmeseydim.
Ama olmuyor; insan kalbini susturamıyor, ne kadar isterse istesin…
Çünkü bazen bir duygu, insanın kaderi oluyor.”