Eser, idama mahkûm edilmiş bir adamın son günlerini kendi ağzından anlatır. İsmi yoktur, geçmişi belirsizdir, suçu ayrıntılı şekilde verilmez. Hugo bilinçli olarak bu boşlukları bırakır. Çünkü
Ailesi olan bu adamı, bu suçluyu hapse atıyorsunuz. Cezaevinde hala ailesi için çalışabilir. Ama bunu mezarın dibinde nasıl yapacak? Ve babalarını, yani ekmeklerini ellerinden aldığınız o küçük erkek ve kız çocukları... içiniz ürpermeden düşünebiliyor musunuz? On beş yıl sonra bu ailenin erkek çocuklarını küreğe kız çocuklarını kendi bedenlerini satmaya mahkum ettiğinizin farkında mısınız?...