Kitapalas
@Bercemiko
Harflerin çiftleştiğine; doğup yaşayıp öldüklerine inanıyorum...i believe that letters mate; they are born, live and die…
Diyarbakır, 1983
12 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
NişanlılarEdebiyat
Bir “İlahi Komedya” ne ise bir “Nişanlılar” odur İtalyanlar için… Türkiye’de çok bilinmeyen ancak edebiyat tarihinde önemli bir yere sahip kitap, günümüzden 200 yıl önce yazılmış, İtalya’nın medarı iftiharlarından… Görünürde aşk romanı gibi dursa da çok ama çok daha fazlası.. Nişanlılar, 17. Yy İtalyasının toplumsal, kültürel ve siyasi bir çözümlemesi… Tam roman içinde tarih, tarih içinde roman olanlardan… Manzoni elinde bir fotoğraf makinesi veba,kıtlık, savaş,derebeyler, din adamları derken her yerden yakalamış portre portre…Öyle de bir önümüze koymuş ki o portreleri 800 sayfa akıp gidiyor… Veba salgınında anlattığı tüm durumun şu andan farkının olmaması, bu salgın hastalıkların her döneme aynı şekilde damga vurmuş olması ya da kıtlık durumundaki acizliklerin, sıkıntıların her daim yaşanıyor ve adalet kavramıyla, dinin çıkarlar uğruna kullanılıyor olması kitabın klasikliğinin ve evrenselliğinin kanıtı.. İtalya aşığı olan ben kitabı çoook beğendim..Ama ben kimim ki? Opera bestecisi Guiseppe Verdi “Sadece bir kitap değil, insanlığa bahşedilen bir tesellidir bu.” demiş Nişanlılar için. Kitabın operası da bestelenmiş… Demem o ki okuyun, okutun, dinleyin, dinletin …
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ben”Edebiyat
Uzun bir aradan sonra arkadaşımın romanı ile geldim. Hemen analize başlayayım :
Kitabın adının neden 1. Tekil olduğunu okudukça anlıyorsunuz.. Çünkü “ben” var içinde. Hele seksenlerin ilk yıllarında doğanlar için çok tanıdık. Okurken “Aa bu ne kadar yakın bana, bu benim de başıma geldi, o öğretmen benim öğretmenim, o anne benimki…” diyor insan. Öyle samimi, öyle içten, öyle biz. Pardon “ben”. Su gibi akıp gidiyor. Hele ki Ankara’nın yollarını bir tarif edişi var, resmen izliyorsunuz orada. Ankara’yı bilenler ne demek istediğimi anlayacaktır…Bununla birlikte küçükken yaşadığımız kaygılar, kavramları bilmeyişimiz, bocalayışımız, küçük bedenlerimizle bir şeylerin yanlış olduğu anlamamız ama bir şey yapmaktaki tedirginliğimiz ustaca verilmiş romanda. Ustaca diyorum hem de bir ilk roman olduğunu bildiğim halde… Bir insanın yaşam yolculuğunda hem Maria Puder hem de Raif Efendi olabilmesi de çok etkileyici… Hiç mi eksiği yok illa ki vardır ama arkadaşıma kıyamıyorum. Şaka bir yana sanırım ben daha fazla betimleme isterdim, o da benim bir okuyucu olarak tercihim olurdu sadece…
Okuyucusu bol, serüveni uzun olsun 
Zeynep Çamlı
Zeynep ÇamlıOkudum bitti ...Balzac okuyucusu bilir ki çok uzuuuuun betimlemeler vardır. Bu kitapta da öyle...İlk sayfalardaki yoğun betimlemeler yorsa da kitap bir noktadan sonra açılıyor ve akıyor diyebilirim ...17.yüzyılın Fransa taşrasındaki zengin bir ailenin hayatı konu ediliyor kitapta.. Ama varyemezlerden bu 3 kişilik aile... Moliere’nin zengin ve burjuva cimrisi Harpagon’a karşılık Balzac’ın zengin ve köylü cimrisi Baba Grandet ölesiye kapışır pintilikte ...TLC’de “Aşırı Pintiler” isimli programdaki pintilere ilham kaynağı bile olmuş olabilir Grandet Baba..Altına baktıkça ısınan açgözlü bir baba, dindar ve gelenekçi bir anne, aşka değer veren Eugéine ve evin neredeyse “tasmalı insanı” hizmetçi Nanon...Balzac toplumu çok iyi gözlemlemiş yazarlardan ve bu kitabında her şeye gücü yeten modern tanrıyı yani parayı kullanarak toplumu irdeliyor, ben sevdim ama herkes sever mi bilemem...
iyi okumalar
Bir çırpıda bitirdiğim kitaplardan biri oldu Kağıt Ev...Kurgusunu sevdim, bir romandan ziyade uzunca bir öykü olduğunu düşünüyorum sadece... Konusu mu? Kitaplara bağlı olmak mı bağımlı olmak mı? Bibliyofil mi bibliyoman mı? Bir şeyin tutkunu olmak mı ve tutkuda kaybolmak mı? Sayfalarda pek çok yerin altını çizdim, normalde çizmem “İnşa edilen bir kütüphane, yaratılan bir hayat demektir; yığılmış kitaplar toplamı değildir asla.” Ve evet ben de bir kitabı kaybetmektense bir yüzük, saat ya da şemsiye kaybetmeyi yeğlerim...
"İnsanın yaşlandıkça kısalmasının kemiklerin kısalmasıyla ilgisi yok, yer çekimi denen şey dünyanın yorgunluğu aslında, bizi yere çeken şey dinmeyen bu yorgunluk." diyor kitap.. Hani yaş aldıkça bir yorgunluk gelir ya insana her şeyi daha çok anlar, daha çok hisseder...Bir zaman sonra da her şeyin farkında olmak yorar ve hüzün verir.. İşte “Dünya Ağrısı” bunu anlatıyor... Şair Birhan Keskin “Serin bir rüyanın hatırınadır
çektiğim dünya ağrısı.” der.. Ama bu kitaptaki baş kahraman Mürşit, serinleten bir rüya bile göremez...hep kabus,hep korku dehlizlerinde volta...
