“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtır dım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, do kunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.”
“Zamana ve sancıya dayanmanın en basit yolu, sonunda muhakkak geçeceğini unutmamak. Evet, her şey geçiyor. Sev mek bile, acı çekmek bile, kanamak bile, yaşamak bile, dünya bi le, azalmayı dahi beklemeden bitiveriyor.Ağrı diniyor.”