“Ne zaman mutlu kalksan böyle yatağından,
Ne zaman evinin duvarlarını sevmeye başlasan,
Hayat yine aynı yerden vuruyor sana.
Yine aynı karın ağrısı başlıyor,
Yine aynı bıçakla,
Yine aynı yerden,
İnatla kesiyor seni.
NEYSE İŞTE. GÜZEL DÜNLERDİ.
TEKRARI OLMAZ.
Cahit Zarifoğlu