Berfin
@Berff_9
Bir korku var içimde, atamadığım. Bir gün seni düşünememek korkusu. Seni ansızın unutuvermek kim bilir ne kadar korkunç bir şey olurdu. O zaman acaba manası kalır mıydı yaşamanın? O zaman kimi özler, kimi beklerdim? Senin için yaşamak ve yine bir gün senin için ölmek varken, kim bilir nasıl bir ölüm olurdu sensizlik? Şimdi, sabahları gözlerimi açar açmaz ilk işim seni düşünmek oluyor. Her yerini ayrı ayrı hatırlıyor özlüyorum. Birlikte geçen her günümüz bütün dakikalarıyla tekrar tekrar geçiyor aklımdan. İlk tanıştığımız günden son buluştuğumuz güne kadar her şeyi, evet her şeyi bir bir hatırlıyorum. Güzelliğin bir şiir gibi yerleşmiş hafızama. Her gün bir kaç kere okumadan edemiyorum artık. Seni kelime kelime anıyor, mısra mısra yaşıyorum yeniden. Düşün sensizliğe bile razıyım. Seni düşünmek olsun da … Seni özlemek olsun da…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Birileriyle anlar paylaşırken,iyi veya kötü saatler geçirirken aslında saf bir yanınla paylaşırsın. Her şey ilk güzel gelir gözüne , güzel hissedersin , dünya toz pembe olur, bulutlarda hissedersin, yumuşak yanın hep seninle ve hep o yanınla davranırsın ister istemez. Sonra işler kötüleşmeye başladıkça yavaş yavaş gözünden mutluluklar film şeridi gibi geçer önce. Sonra toz pembe dünya bir an kirlenir ve bulutlardan yere çakılırsın. İşte o an her şey bittiğinde, biten şeyle senin o yumuşak , saf yanın da bitiyor. Sanki o an yaşaman gerekiyordu da yaşadın ve tükettin, bitirdin. İşte o bitiriş, o bitiş, o gidiş. O son nokta. Kendinin bıraktığın bir parçası. Kendinden eksilttiğin. Kendinden kaybettiğin ve bir daha geri alamadığın.
Sevmek ve sevilmek ihtiyacında olduğumdan,
Âşık olduğumu sandım.
Başka deyimle ,aptallık ettim.
Ben seni kötüleyemem hiç.
Çiçekli bir yol vardı, yürüdüm derim.
Ayaklarıma dikenler battı ama her
Ormanda olur böyle şeyler derim.
