Bir kitap gibiydi kalbin.
Tozlu raflardan düşmüş,
Kapağı çizilmiş,
Bazı sayfaları eksik.
Ama ben korkmadım bundan,
Seni rafına kaldırmak yerine,
Avuçlarıma aldım.
Üfledim içindeki tozu,
Kokladım geçmişini,
Sustum… çünkü kelimelerin senden değil,
Bana düşecekti.
Sayfalarını çevirdikçe,
Sen konuşmadın,
Ama satır aralarında
Sana dair ne varsa gördüm.
Belki yavaş okudum seni,
Belki anlamadığım yerlerde durdum,
Ama asla atlamadım.
Ve biliyor musun…
Her eksik cümleye bir sevgi koydum.
Her yırtık sayfana bir sabır.
Her gözyaşına bir gülüş gizledim.
Senin hikâyen bittiğinde,
Benim içimde bir şey başladı.
Çünkü senin mutlu sonun,