Anne, insanın bir ağacı özleyebileceğini biliyordun sen, (…)
Sayfa 3 - Medea
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şu ana kadar yapmış olduğum her şey
sevginin eseridir derim...
Ben şimdi Medea’yım,
Acılardan oluştu benliğim.
Sayfa 1 - Seneca “Medea”
Bazen öfkesi o kadar somut bir şeymiş gibi hissettiriyor ki onu bıçakla kesip atabilmeyi diliyor.
Sayfa 30 - Klytaimnestra
Kaiadas kayalıklarında açan o beyaz çiçekleri düşünüyor. Yıllarca aşağıda, cesetlerin ve karanlığın arasına nasıl hayatta kaldıklarını merak etmişti.
Ama belki de yaralı insanlar yaşamlarını bu şekilde sürdürüyordur. Kendileri gibi yaralı birini bulup onu kalplerindeki boşluğa sığdırıyor ve birlikte farklı bir şey filizlendiriyorlardır.
Sayfa 474 - Kaiadas: Spartalıların suçluları ve hasta doğan bebekleri attıkları vadi.
İnsan hayatı acı üzerine kuruludur. Ama birkaç mutlu an, gökyüzünün karanlığını yaran şimşekler, buna değer. 
Sayfa 473 - Klytaimnestra