Bir hayatım daha olsa , korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle , varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm , varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım , varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek , biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum . Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.
Yok.