Şimdi'yi ıskaladık mı hayalimiz de hatıramız da bir yaşama suçu olarak boynumuza asılıp duracaktır. “Ah zavallılar, sevinçlerini suç sayanlar" mı diyordu Gallus? Bu nedenle ortalama aklın dışına; kendimize karşı daha fazla suç işlemeden, daha fazla pişman olmadan... Bunun için yapılacak ilk iş, kendimize, canımızı yakacak bir huzursuzluk edinmek... Ne dersiniz?