Ah! Benim geçip giden zamanım
Gölgesinde oturmak varken, dalında savrulduğum ağacım
Ah!benim bir hece uğruna yok oluşum
Gün geçtikçe göğsünde artanım
Sen arttıkça canımı acıtanım
Ah! Benim ahlarım, vahlarım
Söyle nasıl uzanır sana ahlarım...
( Betül Doğan)
İSİMSİZ MEZARLIK
Bugün durduk yere senin fotoğrafına değdi gözlerim
Durduk yere dünyam sen olmaya başladı
Kalbim, anıların esir olup kondu göğüs kafesine
Yazın ortasında, kışa esir oldum sanki
Değişmişsin , eskisi gibi değmiyor gözlerin gözlerime
Eskisi gibi kirpiklerin gonlume değmiyor
Dudakların tenimde canlanıp , diriltmiyor benliğimi
Sana bir haller olmuş sevgili
Bilmediğim , tanımadığım bir hale bürünmüşsun sanki
Öyle usul usul geçiyordum gözlerimden
Tam unutmusken olacak işmiydi seni görmem
İyi oldu unutmadım yine...
Gönlümde mazinin kırıntıları birikmisken
Tüm evren bu sevdaya şahit olmuşken
Unutmak yakismazdi zaten
Hani hasretinden prangalar eksilten şairler,
Gönlü bir gecenin mehtabinda kırılan aşıklar
Kalbimde bir ismi dahi konulmamış mezarlar varken
Gözlerinin sürgününden gitmek olmazdı zaten
Bir fotoğrafta dahi degmişse gözlerimiz
Unutmak maziye bile karismazdi...
Betül Doğan