Betül
@Betusk66
Hiçbir şeyi diyen bir cümlenin, ortasına yazılmış bir kelimeyim.
Kütüphaneci
1996
11 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·368 syf.·
2026 1. kitabı
Liman von Sanders Paşa'nın beni (az Alman dostu) diye tarif etmesi de çok gariptir. Bu zavallı ve bunun gibi düşünen diğer zavallılar hiç düşünmüyorlar mı ki:
Özüm, kanım, hissim, terbiyem ve kafamın içi, hasılı her şeyim ve bütün kültürüm Türk'tür.
Öz Türk nasıl düşünür? Her şeyden evvel Türklüğü ve Türk vatanının ve milletinin menfaatini düşüneceğim tabiidir. Benden nasıl, körü körüne, Alman veya sair ecnebi dostluğu, daha doğrusu ecnebi uşaklığı beklenebilir?
Yalnız Türklüğün menfaatine muvafık olduğu ve Türklüğe hürmet edildiği hâlde, milli haklarımız ve vazifelerimiz takdir olunduğu müddetçe Türklüğe bu takdiri, bu hürmeti esirgemeyen ve yardım eden ecnebileri severim.
"İçinden bana gülüyorsun Ali."
"Vazgeç Ağam."
"Neden vazgeçeyim."
"Aramaktan. İnsanoğlu hiç belli olmaz Murtaza Ağam. Bugün böyleyse, yarın şöyle. İnsan her gün yeniden doğabilir isterse Ağam ama her sabah anadan yepyeni, başka bir insan olarak doğabilir. İyi de doğabilir, kötü de... Şimdi bu baktığın, gördüğün benim, Aliyim, yarın bir iş yaparım ki senin de, benim de aklımızın köşeciğinden geçmemiş ola. Onun için tevekkül ol, daha çok arama, üstüne varma. İnsanoğlunu anlamak o kadar kolay değil. Kuşlar da, böcekler de göründükleri gibi değiller Bu dünyada her canlının bir huyu vardır, insanın da yüz bin huyu vardır. Bak Ağam, dünyada bir insanı, karımı, kardeşlerimi, kızımı oğlumu, anamı babamı tanıdım dersen yalandır."
"Biliyorum, yalandır.'
"İnsan, tanıdığını sandığı insanı kendisine benzeterek tanır."
"Doğrudur, benzeterek."
"Bir insan ne kadar sana benzerse, o kadar da benzemez. Hiçbir insanın bir başka benzeri yoktur."
"Yoktur," diye düşündü Murtaza Ağa,"olamaz da..."
"Öyleyse beni öğrenmeye çalışmaktan vazgeç."
Sayfa 70
Puan vermedi·188 syf.·
2025 15. kitabı
Ne var ki, kırıldığım zamanlarda, o dönemlerde yaşadığım kırgınlıklar canlanıyor yeniden; kendimi suçlu hissettiğimde, o dönemlerdeki suçluluk hislerim canlanıyor ve şu andaki özlemimde, şimdiki sıla hasretimde, o zamanların özlemini ve sıla hasretini duyumsuyorum. Hayatlarımızın katmanları öylesine üst üste yığılmış ki, sonradan yaşadıklarımızda eskilerle karşılaşıyoruz durmadan: halleşip bir kenara bıraktığımız yaşantılar olarak değil, güncel ve canlı deneyimler olarak. Bunu anlıyorum. Yine de buna dayanmak zaman zaman zor geliyor bana.
