Beni deli eden kitaplarda bugün.
Her haltı işleyip hata yaptım diyen erkek. Ve yine tak diye affeden bir kadın. Gerçekten yoruldum.
Kız(Kennedy)senin hayallerin için kendininkinden vazgeçsin. Hamile kalsın. Kıza bir hiçmiş gibi davran. Ayrılın 5 sene çocuğu kendisi büyütsün. Yüzüne bakma. Başkalarıyla seviş, öpüş,partile, ünlü ol. 6 sene boyunca para göndermek dışında hiçbir şey yapma. Sonra bir anda farkındalık gelsin. Bağımlılığı, partileri bırak. Senin için uyuşturucudan vazgeçtim de. Sevişin sonra kız hemen affetsin. Kitabın konusunu da böylece özetlemiş oldum.
Adamın(Jonathan)söylediği hiçbir şey bana geçmedi. Seni 18 yaşından beri seviyorum. Lan bu nasıl sevgi. Yaptığın şerefsizlikleri yazsam roman olur(olmuş zaten.) 6 sene sonra pişmanım de. Kız da bir iki güvenmiyorum. Tamam affetsin. Bari süründürseydin.
Kitaplar da en nefret ettiğim şeylerden biri karakterin birini deli gibi sevip bunun farkındayken gidip başkalarıyla olması. Bir de yüzsüz gibi hep seni sevdim ama başkaları olmus olabilir belki fakat farkında değildim, sana gelecektim (Nasıl olsa cepte değil mi?). Hayatına devam etmemiş ama yazık:((
Kız da hemen tav oluyor. Çocuk sana değersiz hissettirmiş, hayallerinden vazgeçmene sebep olmuş. Sen para kazanmak için kendini yırtarken, para içinde yüzüyormuş.(Hakkını yemiyelim ama para göndemiş).Her şeyin ama o bağımlı, elinde değil kisvesi altında kabul edilmesi beni sinir etti.
Evet bağımlılık gercekten çok zor bir şey. Bağımlı olması ya da travmasının olması sana kötü hissettirme hakkını vermez. Sarhoştu dövdü ama isteyerek değil bahanesiyle benzer. Kennedy ne kadar güvenmiyorum ayaklarına yatsa da benden daha çok güveniyordu. Böyle şeyleri yaşamış üstüne kızı(Maddie) olan bir karakterin daha temkinli yaklaşmasını beklerdim ama nerde. Sevişmeyle