Beyzade
@Beyzadeeee
21 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
"Ne... Ne istiyorsun benden?"
"Ne mi istiyorum? Acı çekmemek, yaşamak istiyorum?" dedi.
Kendini bu duruma o kadar kaptırdı ki artık acısını bile hissetmiyordu.
İç sesi yeniden sordu:
"Yaşamak mı? Nasıl yaşamak ama?"
"Evet, daha önce yaşadığım gibi yaşamak;
güzel, hoş biçimde."
"Daha önce iyi ve hoş nasıl yaşadın, anlat bakalım?"
İç sesi üstelediğinde İvan İlyiç, zihninde geçmişteki en güzel anlarını canlandırmaya başladı. Ama işin tuhaf yanı, bir zamanlar sürdüğü keyifli ve güzel anlar, şu anda hiç de keyifli gelmiyordu. Çocukluk anıları dışında hiçbiri... Geriye dönüp çocukken yaşadıklarını yeniden yaşamak ne kadar hoş olurdu! Ama bu hoşluğu yaşayan kişi yoktu artık. Adeta bütün yaşananlar başkasının anılarıydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kişi yaşam konusundaki becerileri hakkında hiçbir şey bilmez, bunları azımsar; ancak hatalarını da yeterince bilmez, mesela kendini iyi bir insan olarak görür, oysa aslında her şeyi bencilliğinden ötürü yapar veya tersine kendini bencil biri olarak görür, oysa daha yakından incelendiğinde ödün verebilen mantıklı bir insan olduğu anlaşılır. Ayrıca, önemli olan şey bir insanın kendisi hakkında (veya başkalarının onun hakkında) ne düşündüğü değil, kendisinin toplum içindeki genel tutumudur; bu dünyada istediği ve kendisini ilgilendiren her şeyi bu tutum belirler ve yönlendirir.
Gerçekten de iki tip insan söz konusudur. Birincisi daha bilinçli yaşayan, yaşamla ilgili meseleleri daha nesnel biçimde karşılayan ve olaylara at gözlüğüyle bakmayan, ikincisi ise önyargılı olarak yaşamın ve dünyanın sadece küçük bir kısmını gören, yönünü daima bilinçsizce belirleyen, görüşlerini bilinçsizce savunup temellendirmeye çalışan tip.
Peki, daha da uzun yaşayacağının güvencesini nereden alıyorsun? Bunun planladığın gibi olmasına kim izin verecek? Yaşamının geri kalan kısmını kendine ayırman ve iyi bir zihin yaratmaya sadece hiçbir işin yapılamayacağı bir dönemini adamak seni utandırmıyor mu? Son verilmesi gerektiği zaman geldiğinde yaşama başlamak için artık çok geçtir!
Tüm planları ellinci ve altmışıncı yaşlara kadar ertelemek ve az kişinin ulaştığı bir noktada yaşama bağlanmayı isteyerek ölümlülüğü unutmak ne büyük aptallık!
Gece derim ki sabah erken kalkayım da gündoğumunu izleyeyim. Sabah olur , gün doğar, ben hâlâ yataktayım. Gündüz derim ki gece olsun da biraz mehtapta dolaşayım. Gece olur, ben odamdan dışarı adım atmam. Aslında niye yatıyorum, niye kalkıyorum, buna benim de bir yanıtım yok.
İçimi kaynatan mayayı yitirdim. Beni gecelerin gizemi içinde uyanık tutan sabahları mutlu uykumdan uyandıran eşsiz bir kurgu vardı. Şimdi o da yok!
Kumarbaz’ı gerçekten çok beğendim; insanın zaaflarını, hırsını ve iç çatışmalarını son derece etkileyici ve akıcı bir dille anlatıyor. Okurken karakterlerin duygularını derinden hissediyorsun ve kitap bittikten sonra bile düşündürmeye devam ediyor.
