Ey zalimliği adalet zanneden cahil evladım! Kulaklarına küpe et şu sözlerimi. Yeni tanrılar gelecek, hepimizden daha kudretli, daha bilge, daha cesur. İnsanlar onları sevecek, onlara saygı duyacak, onlara tapacak. Unutulacaksın Zeus, kaçınılmaz bir şey bu. Adın alay konusu olacak, insanlar dalga geçecekler seninle. Aşkların, kahramanlıkların, mucizelerin kötü birer şaka gibi anlatılacak. İnan bana böyle olacak. Ve sadece yaptığın zalimlikler kalacak geride, çıkardığın savaşlar, yaydığın salgın hastalıklar, kışkırttığın felaketler, tüm canlılara çektirdiğin acılar, bir de ellerindeki kan…
Adil olanın peşinden gidilmesi doğrudur, en güçlünün peşinden gidilmesi kaçınılmazdır. Gücü olmayan adalet acizdir; adaleti olmayan güç ise zalim. Gücü olmayan adalete mutlaka karşı çıkan olur, çünkü kötü insanlar her zaman vardır. Adalet olmayan güç ise töhmet altında kalır. Demek ki adalet ile gücü bir araya getirmek gerek; bunu yapabilmek için de adil olanın güçlü, güçlü olanın ise adil olması gerekir.
Adalet tartışmaya açıktır. Güç ise ilk bakışta tartışılmaz biçimde anlaşılır. Bu nedenle gücü adalete vermedik, çünkü güç adalete karşı çıkıp kendisinin adil olduğunu söylemişti. Haklı olanı güçlü kılamadığımız için de güçlü olanı haklı kıldık.