Yaşadığımız zaman çok acayip. Yıllar önce düşüncelerimden emindim. Ne zaman haklı olduğumu ne zaman başkalarını mahkum edeceğimi bilirdim. Bunu yapamıyorum artık. Kimseyi herhangi bir şeyden dolayı suçlu bulmaya hakkım olup olmadığını bilmiyorum. Etrafımızda o kadar dehşet ve ıstırap var ki kimseye 'suçlu' demeye dilim varmıyor...
-..Sen uzun zaman önce kaybetmiş olduğum şeyleri temsil ediyorsun. Seni çok sevdiğim için bir zamanlar sahip olduğum şeyleri kaybetmemeye çalışıyorum. Fakat benliğimden çıkmışım ben. Sen hala beni eskisi gibi sanıyorsun ama daha fazla dayanmama imkan yok...
-Mühim olan tek şey hatırlayabilmemizdir, Leo. Gerisi önemli değil...
Sayfa 272 - Leo ve Kira , altın kitaplar yayınevi·Kitabı okudu