Rumeysa Boyraz
@BiRumeysaa
21 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Acıyı Keşfeden Çocuklar-Çizgili Pijamalı Çocuk1000Kitap
Kitaptaki satırların altını hiç çizmedim! Bunu çok nadir yaparım ne zaman bir hikayenin içine girsem, etraftaki gürültüyü duymayacak kadar hikayeyi özümsesem aklıma ne kalem gelir ne altını çizmek... Çizgili pijamalı çocuk II. Dünya savaşı sırasında bir Alman kumandanının 9 yaşındaki oğlu ile Auschwitz’teki (kitapta Out-Width olarak geçiyor, en büyük toplama, zorunlu çalışma, sistematik katliam ve imha kampı) 9 yaşındaki başka bir Yahudi çocuğun arkadaşlığını anlatıyor. İkisi de aynı yıl aynı gün doğmuş bambaşka hikayeler yaşayan çocuklar... Tarih bu kadar acıyla doluyken bu katliamlara, insanlık dışı suçlara çocukların gözünden bakmayı deneyen yazar bunu çok net başarıyor. Tel örgülerin ardında büyümeye çalışan bir dostluk. Kitabı ve yorumları okuduktan sonra herkes benim gibi bu çocuklara, geçmişte yaşanan utanç verici tabloya çok üzülmüş. Buna çok sevindim çünkü üzülmemiz insani duygularımızın yaşam belirtisi gösterdiğine dair bir işaret. Fakat bu kitaptaki acıları hala yaşayan dünya da milyonlarca çocuk var. Peki onların acısını duyabiliyor muyuz? Aslında isimler değişse de hikayeler hiç değişmedi, korku ve zalimlik devam ediyor. Biz ise onların acısını kendi bedenimizde hissetmediğimiz o şiddete biz maruz kalmadığımız sürece onları anlamaya tenezzül etmiyor, gözlerimizi kapıyor, kulaklarımızı tıkıyoruz. Tv’yi kapamak, Twitter’da bir kaç hashtage destek vermek, instagramda karartılmış fotoğraflar paylaşmak... hepsi bu. Bunlara asla manasız demiyorum kesinlikle yapılmalı ama demek istediğim şu; başkalarının ne acılar çektiğinin farkında olmayız, ta ki biz de o başkası olana dek. Eğer bu hikayeye üzülüyorsak gelin daha samimi olalım ve bir amaç edinelim ‘bir gün bir çocuğun acısına merhem olmak gibi... ‘ inanın bana eğer görebilirsek özellikle mülteci krizinden
Bocalayan insanlar1000Kitap
Bilmem ki ne desem kitap hakkında. İlk defa Rasim Özdenören’in bir eserini okuyorum. Daha önce tanışmadığım bir yazım tarzı, üslup, hikayecilik...
Modern toplumda yavaş yavaş kişiliğini kaybetmiş insanlar, uyum sağlayamayanlar, dışarıda kalanlar...
Şehrin göbeğindeki metropol insanı da olsanız ya da küçük bir köyün sakini hiç fark etmiyor artık çevremize yabancılaştığımız bir toplumda, coğrafyada yaşıyoruz. Teknoloji bizi yakınlaştırırken, uzaklaştırıyor. Giyimimizle, konuşmamızla, yeme-içme tarzımızla artık tam anlamıyla “özenti” etiketini hak ediyoruz. Kitaptaki gül yetiştiren adamın da Sitare’nin de bu sebeple aslında çok ortak yönü var.
Öyle kafa karıştırmayan, fazla düşündürmeyen yazılma amacına ulaşmış bir kitap. Tek eleştirim çok havada bitti. Bu kadar basite indirgenerek bitmemeliydi olaylar. Bence Sitarede, gül yetiştiren yaşlı adam da daha övgülü bir sonu hak ediyordu.
Önce sen mi ben mi?1000Kitap
Başkası üzülecek diye ondan ayrılamamak, yaptığı her hatayı “ ama belki de bu sebepten yapmıştır” deyip hatalı iyimserlik yapmak, bağlanmak, kopamamak, onun mutluluğunu kendi mutsuzluğuna yeğlemek işte Macide böyle bir kadın. Hatalar yapmış ve bence kitabın sonunda hala yapmaya devam eden kendini hayatının merkezine koyamayan bir kadın. Aramızda böyle kadınlar yok mu? Hatta Macide ile benim bile benzeyen yönlerim çok. Okurken kendime kızdığım bile oldu. Neden başkasının mutluluğuna öncelik veriyoruz? Neden ben onu bırakırsam üzülür deyip kendimizi hiç düşünmüyoruz? Acaba Sabahttin Ali’de böyle biri miydi? Kendinden mi esinlendi yazarken? İç hesaplaşmaların olduğu “şeytana uydum” lafının arkasındaki perdeyi aralayan, düşündürücü bir kitap.
SERGÜZEŞT( Anlamı: macera)Edebiyat
“Roman; halkı eğitmeyi, köhnemiş kurumları ve düşünceleri değiştirmeyi amaçlayan Tanzimat dönemi düşünce sisteminin kölelik kurumuna yönelttiği toplumsal bir eleştiridir. Eser, II. Abdülhamit devrinde yazılmış ve yayınlandıktan sonra yazarın göz hapsinde tutulmasına ve göz hapsinden kurtulmak için Paris’e kaçmasına sebep olmuştur.”
Kaynak: Vikipedi
Kendine İyi BakEdebiyat
“Türkiye gibi bir imparatorluk bakiyesinin artık kaçılacak bir yurt haline gelmiş olması çok acı.”
Bu cümle Kemal Sayar’ın Kendine İyi Bak kitabına ait. Kitabın adını görünce sizlere de klasik bir kişisel gelişim kitabı, bana yaşamla ilgili bir kaç tavsiye verecek, bir nevi psikolog görevi görecek gibi gelmiyor mu? Ama öyle değil işte! Kemal Sayar okuyanlar bilir, kitaplarının kapakları hep yaralara merhem olmak için çağırır okuyucuyu ama içinde bambaşka şeyler anlatır. Bilmediğiniz çok şey öğretir size. Ülkenin durumundan, bilimden, sağlıktan hatta Hindistan’dan, Kırım’dan neler neler öğrenirsiniz. Kitapta kullandığı eski kelimeler sizi sözlük karıştırmaya zorlar. Hikaye değildir anlattıkları bizzat kendi yaşadıkları, deneyimledikleridir. Her yönüyle doyurucu, donanımlı bir kitap. Sözü uzatmayalım, tavsiye eder miyim? Hemde çok :)