Akgül
@Bi_kitapsever
Bireysel okumalarım ve öğrencilerimle okuduğumuz kitaplar
Şu anda okuduğu kitaplar
2020 Eylül ayında çıkan yepyeni bir kitap. Neresinden başlamalıyım, bilmiyorum. Kitapta mültecilerin hayata tutunma çırpınışları gözler önüne seriliyor. Halep'te kuzeniyle arıcılık yapan, mutlu bir hayatı olan Nuri ve ressam eşi Afra'nın hikâyesi... Acıdan gözleri kör olan Afra... Öyle çok şey var ki söylenecek...
Yazar, Atina'da Unicef destekli bir mülteci merkezinde gönüllü hizmet veriyor ve sonrasında bu kitap ortaya çıkıyor.
Acı, umut, mücadele, ayrılık, sevgi... insana dair her şey var bu kitapta. Akıcı bir anlatıma sahip. Tek zorlandığım kısım, kurgu oldu. Çünkü kitapta beş farklı zaman ve mekan aynı anda ilerlemiş. Her yeni bölümde zihnimi "Burası neresiydi, kimler vardı, nereden gelinmişti?" diye yoklamamı gerektiren bir tarzda yazılmış. Ancak yazarın bölüm geçişlerinde zaman zaman kullandığı bir teknik, benim için tam anlamıyla sürpriz oldu ve bunu çok beğendim.
Bu kitabın etkisinden uzun süre kurtulabileceğimi sanmıyorum. Sanki yüreğimin bir köşesine bir çizik atıldı. Nasıl denir, kâğıt kesiği gibi.
"Vatan" dediğimiz şey aslında HER şey. HER şeyimiz... Aklımıza gelen ne varsa hepsini bu sözcüğün içine sığdırabiliriz. Ve vatansızlığın ne denli kötü bir şey olduğunu sanırım hayal bile edemeyiz.
Çok çok severek okudum. "Uçurtma Avcısı"nı sevdiyseniz bunu da severek okursunuz diye düşünüyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Kelimeler...
Etrafım binlerce kelimeyle çevrili. Belki de milyonlarca." diye başlıyor bu muhteşem kitap. On bir yaşındaki -neredeyse on bir- beyin felci geçirmiş bir kızın, Melody'nin yaşadığı zorluklar, hayalleri, umutları, başarıları, başarısızlıkları, beklentileri, zorlu mücadelesi... Kısacası her yönüyle yaşantısı, duygularıyla birlikte öylesine ustaca kaleme alınmış ki bu kitabı okumamak büyük kayıp olurdu. Aslında çocuk/genç kitapları (+10) kategorisine giriyor ama tıpkı "Küçük Prens" gibi her yaş grubuna hitap edebilecek bir eser.
Kitabı okurken günlük hayatımızda oldukça sıradan olan otomatikleşmiş davranışlarımızın bile aslında ne kadar büyük şükür sebebi olduğunu fark ettim. Ve tabii ki konuşabilmenin... "Seni seviyorum." diyebilmenin, sarılabilmenin, hiç kimseye ihtiyaç duymadan yemek yiyebilmenin, trip atabilmenin -kitapta da bu ifade kullanılıyor- ve daha nicesinin...
Engelli bir insanın gün içinde karşılaştığı yüzlerce "engel"in, onun hayatını ne kadar zorlaştırdığını ve belki de farkında bile olmadan onları ne denli incitebildiğimizi gördüm okuduklarım arasında.
Kitapta sadece Melody'nin yaşadıkları değil, ailesinin yaşantısı da öylesine güzel aktarılmış ki kendimi film izliyor gibi hissettim.
Ve bedeni değil yüreği engelli insanların zavallılığı... Bunun yanında, yaşantımızdaki gerçekten "İYİ" insanların bizim için ne kadar büyük şans oldukları...
Kitabın kapak tasarımına hayran kaldım, çok anlamlı. Sayfa düzeni, punto seçimi, genel anlamda dizgisi gayet özenli; sayfalar içinizi açıyor :) Yazım ve noktalama konusunda da başarılı -birkaç hata dışında- bulduğumu söyleyebilirim.
Aslında çok da konuşmaya gerek yok. Sonuçta 48 ödül almış bir kitap. Daha ne olsun:) Alın ve okuyun, derim :)
Frida'nın hayatına dair ufak tefek bilgilerim olmasına karşın son zamanlarda fazlasıyla popüler olmaya başlaması -Ayraçlar, tablolar, defter kapakları, çeşit çeşit aksesuarlar... Fridalı yemek takımı bile yapmışlar- sebebiyle hakkında daha ayrıntılı bilgi sahibi olmak istedim. Kitap +18 bir bölümle başladı diyebilirim. Yazar, zaman zaman böyle bir anlatım tercih etmiş ama bir biyografi kitabında buna gerek var mıydı diye düşünmekten kendimi alamadım. Bazı duygular biraz daha üstü kapalı mı anlatılsaydı acaba?
Kitabın ön sözünde, "Frida Hikâyeleri" ve "Günceden" bölümlerindeki ifadelerin hiçbirinin Frida'ya ait olmadığı belirtilmiş. Bu bölümler için yazar, "Frida ruhu ile onun gibi düşünme çabamla kendimce, Naz'ca yazdığım cümlelerdir." diyor. Duyguları aktarmakta oldukça başarılı bulduğumu söyleyebilirim ama bunların Frida'ya ait olmadığını bilmek, anlatılanlara olan ilgimi azalttı maalesef. Kitabı okurken Frida'ya çokça kızdım, davranışlarını her anlamda "aşırı" buldum ama en çok da acıdım. Zira çocukluğundan itibaren başlayan sağlık sorunları, yaşadığı korkunç kaza, bu kazadan sonra enkaz hâline gelen bedeninin bir türlü dinmek bilmeyen acıları ve belki de daha çok ruhsal yıkımları... Diego'ya olan saplantılı aşkı, Diego'nun hazmedilemez ihanetleri... Ve daha nicesi...
İçerik ve akış olarak sıkıcı olduğunu söyleyemem ama bölümleri birbirinden kopuk buldum. Üstelik yazım yanlışları, noktalama eksikleri ve aynı paragrafta birbirinden farklı kiplerin kullanılması can sıkıcı.
Sonuç olarak Frida hakkında bilgi sahibi oldum mu, evet. Sıkıldım mı, hayır. Peki okunmalı mı, işte ona siz karar vereceksiniz :)
Romanda geçen olaylar, Aslan isimli başkarakterin dilinden aktarılmış. Aslan, çektiği sıkıntıları ve bu sıkıntılardan nasıl kurtulduğunu günlük konuşma diliyle ve okuyucuya "dostum" şeklinde hitap ederek aktarmış. Samimi bir dil kullanılmış ancak zaman zaman samimilikten öte, sokak ağzı ifadelere de yer verilmiş. Olabildiğince sığ bir anlatım ve sıradan bir konu olmasına rağmen kitabı sıkıcı bulmadım ve sonuna kadar okudum. Zaten bir çırpıda -birkaç saatte- bitirilebilen akıcı bir kitap. Çerez niyetine afiyet olsun:)
"Kaf Dağı'nın ardına ulaştığında değil omzuna konan kelebeği fark edebildiğinde mutlu olursun!"
Açık, anlaşılır, akıcı bir dille kaleme alınmış. Hayata dair, iyi hissetmeye dair net öneriler içeriyor. Genelde bildiğimiz ama günlük koşuşturmacaların arasında önemini unuttuğumuz, hatırlamaya ve uygulamaya değer fikirler içeriyor. Aralara serpiştirilen minik hikayelerle zenginleştirilen, okuduğunuza pişman olmayacağınız, dinlendirici bir kitap. Kapak tasarımı da ayrı güzel.
