Zaman tasarruf edeyim derken aslında başka şeylerden tasarruf ettiğinin kimse farkunda değildi. Yaşamlarının gittikçe daha zavallı, daha tekdüze ve daha soğuk geçtiğini kavramak istemiyorlardı. Bu gerçeği sadece çocuklar taa yüreklerinde hissettiler. Çünkü artık kimsenin onlara ayıracak zamanı yoktu.
Oysa zaman yaşamın kendisiydi. Ve yaşamın yeri yürekti.
"O vakit iyi geceler. Sabah seni uyandırırım."
"Sen benim çalar saatimsin" dedi çocuk.
Yaşlı adam, "Yaşlılık benim çalar saatim" dedi. "İhtiyarlar neden o kadar erken uyanır ki? Bir uzun gün daha yaşamak için mi?"