Öncelikle sağlık problemlerimden dolayı bu kitabı bitirmem bu kadar uzun sürdü. Yoksa kitap, bu kadar da uzatılıcak bir kitap degil.
Sevgili Virginia Woolf, üzerine düşünülücek, konuşulucak ne çok şey yazmışsın. Seni anlamamak mümkün mü? Hele de bir kadının seni anlamaması mümkün mü?
Yazar kitapta, kadın yazarlarının bir zamanlar hiç olmamasından şikayetci. Kadınlara bu hakkın tanınmamasından şikayetci. Ve kısaca yazar bu kitapta kadın haklarını savunuyor, ve biz kadınlar tarih boyunca nasıl hep arka pilan da tutulduğumuzu anlatıyor.
Kitapta, beni rahatsız eden tek şey tanımadığım, bilmediğim bir sürü ismin geçmesi. Bu bazen kafa karıştırıcı oldu benim için.
Gelin biraz, yazarın bize aktardıklarını konuşalım.
Ve günümüzde ki etkilerini...
“Berbat bir evin sıkıcı işleriyse,
En büyük sanatımız ve yararımız sayar kimileri.” Evet yazar aynen böyle diyor, malesef ki böyle düşünen insanlar, hayla var toplum içinde. O insanların diliyle konuşalım gelin biraz ; kadın dediğin evin de oturup yemeğini yapar, çocuğuna bakar. Kız çocukları okumaz, hayalerinin peşinden koşamaz. Kadınlar çalışamaz, kadınlar bir karar alamaz, kadınlar başı boş bırakılamaz. Bunun gibi bir sürü saçma, sapan düşünceler sahip insanlar var. Hayır! biz kadınların tek yapa biliceği iş yemek yapmak, çocuk doğurmak, ve erkeklerin kararlarına ve ya emirlerine itaat etmek değil! Erkeklerin fiziksel güçleri, kadınlardan üstün diye, erkekleri, kadınlardan üstün yapmaz bu!
Kadın isterse her şey ola bilir!
Kadın isterse ev hanımı olur, kadın isterse sanatcı olur! kadın isterse avukat olur! Kadın isterse doktor olur! Kadın isterse her şey olur! Buna hiç kimse karşı gelemez, ve gelmemeli! Özellikle bir anne, lütfen siz kız çocuklarınızın yanın da olun, karşısın da değil. Biz kadınlar birlik için de olursak, o