Sıla
@Bilmemkim_
,
Korktuğu bir umut doldu yüreğine. Hayatı sever gibi oluyordu. Oysa ki “ölüm”dü bütün dileği.
Cehenneme inansam bile, cennetin varlığına bir türlü inanamıyordum.
İnsanların dertlerine temas etmekten mümkün olduğunca kaçıyordum. O girdaba kapılmaktan korkuyordum.
Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. İplikle bile yaralanırlar. Bazen mutluluk da insanları yaralayabilir.
Tüm insan duygularının başlangıcında bir çiçek vardır; soylu bir heyecandan doğan bir çiçektir bu ve mutluluğun anılarda kaldığı, şöhretin de bir yalandan başka bir şey olmadığının anlaşıldığı güne dek yavaş yavaş solar.
