İlkay Yurttaş
@Biraskkitap
Şu anda okuduğu kitap
Merhaba sevgili kitap dostlarım. Bugün sizlere Mahlas Çocuk Yayınları 'dan çıkmış olan Burcu Tüylüoğlu'nun kaleme aldığı Sihirli Köpük Baloncukları isimli çocuk kitabını getirdim .
Efe ve arkadaşları ile tanıştıracağım sizi .Efe babaannesi ile birgün evdeyken , sokaktan gelen sesler dikkatini çeker ve seslerin sebebini öğrenmek için balkona çıkar . Sokaktan gelen sesleri duyan , pek çok çocukta balkonlara çıkmıştır.
Sokakta ise iki tane palyaço ellerinde zil ve akerdion ile şarkı söyleyip, dans etmekteydi.
"Kucak dolusu kahkahalar getirdik size, Haydi çocuklar Kahkahalar Evi'ne! Neşeli neşeli seslerle, hiç bitmeyen sevinçlerle, Hep birlikte kahkahalarla gülmeye! Haha Hihi Hehehehehe!"
Efe gibi palyaçoların söylediklerini diğer çocuklarda duymuştu ve şimdi hepsi Kahkahalar Evi'ni merak ediyordu. Efe'nin babaannesi Sultan Hanım Efe'nin Kahkahalar Evi'ni çok merak ettiğini anlayınca onu , arka sokakta bulunan palyaçoların bahsettikleri Kahkahalar Evi'ne götürür . Kahkaha Evi'nin sahibi Tufan amcayla tanışırlar. Efe büyük bir merakla içeri girdiğinde gördükleri karşısında çok şaşırır.Evin içerisinde pek çok oda vardır ve her bir odanın kapısında, oldukça ilgi çekici isimler yazılıydı. Köpük Baloncukları Odası , Karagöz ve Hacivat, Anı Kumbarası Odası,Hayal Mucitleri ...
Dijital dünyasına mahkum olan çocukların, hayal kurmayı , arkadaşlığı ve dostluğu , paylaşmayı kolaylıkla kavrayabileceği , sade ve kolay anlaşılır bir şekilde kaleme almış Burcu Tüylüoğlu.
Çocuğunuz ile bol kahkahalı , Kahkahalar Evi'nin sihirli dünyasına yolculuk yapmaya hazırmısınız?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Ne oynayacak park ne koşacak sokak ne de adım atacak kaldırımın kaldığı Gazze'de , haftanın üç günü okula gidiyordu çocuklar . En azından ortamdan uzaklaştırılıyordu böylece. O üç gün bile hangi gün olduğu belli olmuyordu. Radyo ve sokak anonsuyla günler belirtiliyordu."
"Çocuk olmadan büyüyordu insanlar. Tahrip edilen şehirde oynayacak alan kalmamıştı. Yollarda bolca bulunan mermi çekirdekleriyle bilye oynuyor, boş kovanlarla evler yapıyorlardı. Daha süt kokan çocuklar bile ciğerlerini yakarcasına barut soluyor buna rağmen tertemiz gülücükler dağıtıyordu ağlayan sokaklara . Bazense uçuşan bir şarapnel parçasını kuş sanıyordu. Yeryüzünün gözle görünen tek melekleriydi onlar, kirli dünyaya tertemiz bakabilen tek varlıktı çocuklar."
"Gülümsemeleriyle can alıp cana katmaktır. Öyle bir duygudur ki canı da ona sunmaktır. Umudu var eden yıkılsa, ellerinden tutandır. Gemileri limana getirendir , resimlere can verendir aşk. Anlamsızlığa anlam katıp; severken ağlamanın , ağlarken sevmenin tek açıklaması aşk. Tek bir cümleye sığdırılacak olursa “ dokunmadan kalplerin seviştiği duygudur aşk..."
