Özgenur KAFKAS
@Birbookle
Tanrıya soruyorum. Güvenmek bir suç mudur?
Uzun yıllara yayılan edebi intihar mektubunun son bölümü denmiş kitabın arka kapağında. Yazar, kitabın sonlarında anlayacağımız çocukluğuna dair birkaç fotoğrafla romana giriş yapıyor. Buraya kadar oldukça merak uyandırıcı. İlk hatırata başlarken kurduğu cümle ile olayları tüm gerçekliğiyle sunmaya ve ruhumuzu sarsmaya başlıyor. "Utanç dolu bir hayat yaşadım. Insan yaşamı denen mefhum hakkında hiçbir fikrim yok." Bu cümlenin ağırlığı altında kalıyor ve geriye kalan sayfalar boyunca da kendinize ait parçalar buldukça duygularınızı paylaşmaya, kendi duygularınızın ağırlığını da hissetmeye başlıyorsunuz.
Bu hayatta kendine bir yer bulamamış, sözde normal dediğimiz insanların hayatlarında çıkıntılık yapmamak, ayak uydurabilmek için şekilden şekile girmiş hatta bir soytarıya dönmüştü. Tüm bunlar kendisini diğerlerine kabul ettirmek için miydi? Yoksa kendisini hayata dair bir parça olduğuna ikna etmek için miydi? Hayatımız boyunca başkalarını çok kolay kaldırırız aslında. Ama iş kendimizi kandırmaya gelince, aslında biliriz biz kim olduğumuzu. Bir yerden sonra ne soytarılık, ne şaklabanlık.. Hiçbir şey ikna etmez bizi hayatta kalmaya.
Osamu Dazai'nin otobiyografik kitabı bize nasıl bir hayat sürdüğünü en çarpıcı ayrıntılarıyla anlatıyor. Açıkça söylemek gerekirse, daha iyi sindirebilmek için ikinci bir okumayı da kesinlikle hakediyor.
Daha ilk sayfasını okuduktan sonra bile yazarın diline hayran kalacağımı anlamıştım. Yazarın betimlemeleri ve kelime tercihleri o kadar muazzam ki, bir süredir okuma yaparken bu kadar keyif almamıştım.
İçeriğine değinecek olursak elbette yazarın dili kadar etkileyici olmasını bekliyordum ki beni hayal kırıklığına uğratmadı. Oldukça özgün bir içeriğe sahip olduğunu düşünüyorum ve aslında romanın gidişatına bakılırsa, yazar sadece bir kitap değil, birçok kitabın ana teması olabilecek yazılar çıkartmış ortaya. Ana karakter olan Guylain Vignolles'in duyguları o kadar özenli bir şekilde işlenmiş ki, her ayrıntısını okurken hikayeye daha fazla dahil olmaya başlıyorsunuz. Keyifle okunabilecek, kısa ve edebi yönüyle oldukça güçlü bir kitap.
Not: Kitabı bitirdikten sonra her şeyi tüm inceliklerine kadar düşünen Guylain, nasıl olur da en önemli anda yanında olması gereken o bozuk parayı akıl edemez diye fazlaca kafa yordum. Sonrasında bunu yazarın kasıtlı olarak, Guylain'in içinde bulunduğu heyecan ve hayal kırıklığı düşüncesinden doğan korkuyla yaptığını, okuyucuya bu duyguyu da bu unutkanlıkla aktarmak istediğini düşündüm. Her detayı ayrı keyifliydi gerçekten.
