İmam Suyuti (rhm), bu risalede sünnetin hüccet olduğunu reddeden zevada karşı çeşitli kaynaklardan delilleri bir araya getirmiştir. Bu deliller arasında ayetler, sünnet ve ümmetin uygulamaları vardır. Her bir delili detaylı aktarma gayretinde olamayacağım.
Bazı delil olarak kullanılan ayetleri iktibas ile başlayalım.
- "Allah'ın, (fethedilen) ülkeler halkından Peygamberine verdiği ganimetler, Allah, Peygamber, yakınları, yetimler, yoksullar ve yolda kalmışlar içindir. Böylece o mallar, içinizden yalnız zenginler arasında dolaşan bir devlet olmaz. Peygamber size ne verdiyse onu alın, size ne yasakladıysa ondan da sakının. Allah'tan korkun. Çünkü Allah'ın azabı çetindir. " Haşr suresi, 7.ayet
- "(Resûlüm!) De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyunuz ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah son derece bağışlayıcı ve esirgeyicidir." Ali İmran suresi, 31. ayet
-"Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdiği zaman, inanmış bir erkek ve kadına o işi kendi isteklerine göre seçme hakkı yoktur. Her kim Allah ve Resûlüne karşı gelirse, apaçık bir sapıklığa düşmüş olur." Ahzab suresi, 36. ayet
-"Hayır! Rabbine andolsun ki onlar, aralarında çıkan çekişmeli işlerde seni hakem yapıp, sonra da verdiğin hükme, içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar." Nisa suresi, 65. ayet
Bencileyin, yukarıdaki mezkur ayetler kişinin sünneti delil olarak kabul etmesi ve iki elle sarılması için gayet yeterli bir gerekçedir.
Allah Rasülü (sav), Kur'an-ı Kerim'den farklı olarak hiç bir şey söylememiştir; hak dışında da konuşmamıştır. Dolayısıyla onun (sav) sözleri ancak ve ancak şerh ya da bilginin olmadığı bir alanda teşri ifadelerdir.
"Benden gelenleri Allah'ın Kitab'ına arz ediniz. Ona uygun ise ben söylemişimdir. Şayet ona