Burcu
@Birrvaveylaa
Çünkü insan, okurken durduğu cümleler, izlerken devam edemediği sahnelerdir biraz.
İnsan bastırdığı duygunun esiri olur
Kitabı bitirdiğimde elimde yalnızca imkansız bir aşk hikâyesi değil; bastırılmış duyguların, yalnızlığın, vicdanın ve insanın kendi içinde verdiği savaşın hikâyesi kaldı.
Roman boyunca Félixi anlamaya çalıştım. İlk başlarda onu sadece yoğun duygular yaşayan, sevgiye aç bir genç olarak gördüm. Gerçekten de çok yalnız bir karakterdi. Henriette'e duyduğu bağlılık bana çoğu zaman aşk kadar bir "tutunma ihtiyacı" gibi geldi. Özellikle annelik, şefkat ve ruhsal yakınlık eksikliğini Henriette'de tamamlamaya çalıştığını düşündüm. Bu yüzden Félix'in aşkı zaman zaman saf sevgiden çok bağımlılık ve idealizasyon hissi uyandırdı bende.
Henriette ise romanın en trajik karakteriydi. Başlarda kendisini yalnızca görevlerine bağlı, erdemli bir kadın gibi görüyordum. Fakat roman ilerledikçe aslında kendi duygularını hayatı boyunca bastırmış biri olduğunu fark ettim. Félix'e karşı boş değildi; hatta bana göre romandaki en derin aşk onun aşkıydı. Çünkü Félix zaman zaman başka duygulara ve insanlara savrulurken Henriette duygularını bastırmasına rağmen o sevgiyi sonuna kadar içinde taşımaya devam etti. Ölmeden önce "yaşamak istiyorum" derken hissettiğim şey buydu: Hayatı boyunca doğru olmaya çalışmış ama mutlu olamamış bir kadın.
Kont karakteri de ilk başta sadece huysuz ve zor bir adam gibi görünse de zamanla altında büyük bir aşağılık hissi ve kontrol ihtiyacı olduğunu düşündüm. Henriette'i gerçekten anlayabilen biri değildi. Aynı evde yaşasalar bile ruhsal olarak çok uzak iki insan gibiydiler. Balzac burada insanın birisiyle yıllarca yaşayıp yine de yalnız kalabileceğini çok
güçlü göstermiş.
Romanın en sevdiğim tarafı karakterleri siyah-beyaz yazmaması oldu. Kimse tamamen suçlu ya da tamamen masum değildi. Henriette'in Félix'i kendine bağlı tutmasında bencilce bir taraf vardı. Félix
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hz. Muhammed (sav) için Bülbülün Kırk Şarkısı
Roman tadında bir siyer. Kitabı genel olarak beğendim. Siyer romanlaştırılıp yeni bir bakış açısı kazandırılmış. Okurken oldukça akıcı sıkılmadan severek okunacak bir kitap. Tüm bunlara rağmen eleştirilecek yönü de bence fazla idi. Yazar Mekke dönemine oldukça fazla değinmiş, Medine dönemini kısa tutmuş. (Siyere vakıf olanlar bilir ki, Medine döneminde olaylar daha fazla ve detaylıdır ve önemi haizdir. bu yüzden daha fazla değinilmelidir.) Bunun neticesinde Medine döneminde yaşanan birçok önemli olaya hiç değinilmemiş ( Mute, Tebuk seferi, Kuba mescidi, kaza umresi, münafıklar, hendek savaşı sonrası Kurayza yahudileri ve Sa'd b. Muaz gibi birçok önemli hadise) ve bazı önemli olaylarda çok sığ ve birkaç cümleyle anlatılmış (Bedir, uhud, hendek vs.). Tüm bunlara rağmen yine de kesinlikle okumaya değer bir eser olmuş. Farklı kaynaklardan yeni bakış açılarıyla siyer okumak isteyenlere tavsiye ederim.. İyi okumalar...
Sevgili dost,
İşte kalbimi titreten bir zarf. Mektuplarını aldım. Ve işte açıyorum. Hepsi bana yazılmışçasına okuyorum.
Sevgili dost,
61. Mektup kefareti ödedi. Ve işte tüm mektuplar kalbimin en derinine işledi. Evet ikinci kez okunmamış mektupların aksine defalarca okudum mektuplarını. Her defasında kayboldum içerisinde.
Sevgili dost iyi ki yazdın, iyi ki okudum mektuplarını. Kalbime, ruhuma çok şey kattı onlar.
Tekrar tekrar okuyacağım Sevgili dost, görüşmek dileğiyle..
Ali Ural beyefendinin, ilk okuduğum sonra dönüp dönüp yine okuduğum kitabı. Kitabı okuduğumda 'bir kitap olsaydım işte bu kitap olurdum' ya da 'benim için yazılmış sanki' demekten kendimi alamıyorum. İçinde kayboluyor, her seferinde farklı bir şey keşfediyorum. En bi sevdiğim, kalbimde müstesna yeri olan o kitap bu kitaptır Sevgili dost. Seninde okumanı tavsiye ediyorum..
"Sevgili dost,
Sana ne yazacağım ki, ellerim titremeye başladı. Tokatlı Kâni'den ödünç aldığım iğneli dilim dolaştı. "Ne güzel" diyecektim oysa, bir dostla yanında değilken konuşmak. Ne güzel diyecektim, mektup mu; yazarak susmak."
Kitabın bu kadar güzel olacağını ve beni etkileyeceğini beklemiyordum. Kemal Sayar hocamın kitaplarında bahsetmesiyle dikkatimi çekti. Almak istedim, iyi ki almışım. Kitap 2 bölümden oluşuyor. 1. Bölüm yazarın toplama kampında yaşadıklarını 2. Bölümde de buldugu terapi yöntemini anlatiyor. Tekrar tekrar okurum. Okumanızı da tavsiye ederim.
Yazarın okuduğum 2. Kitabı. Ve şuan için en sevdiğim kitabı. Mutsuz sonları sevmesemde, bu kitabı çok sevdim. Bana hitap eden yerleri de vardı, bazı yerlerde yazar beni tanıyor gibiydi.:) 41 öyküden oluşuyor birbirine bağlantılı yerleri de var. Bir de gerçeklikle kurmaca arasında demiş yazar fakat bence gerçeğe çok ama çok yakın bir kurmaca olmuş. Tavsiye ederim, tekrar bile okunur.
