İnsan böyle işte. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız,dertsiz,sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor.
Kitap sevgisi diye bir sevgi var sanırım. Ana sevgisi, kardeş sevgisi, yar sevgisi bir sevgi. Bu sevgi insanın içinde doğuştan mıdır? Yoksa sonradan mı uyanır? Bunu bilmiyorum.