"N'oldu, Zezé?"
"Hiç. Şarkı söylüyordum."
"Şarkı mı?"
"Evet."
"Demek ki kulaklarım sağır olmuş."
Acaba insanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor olabilir miydi? Sesimi çıkarmadım. Bilmiyorsa benden öğrenecek değildi.
Hiçbir kalp bizim için önemli değil, hiçbir yürek bize yuva değildi. Çünkü insandık. Ya acı çekmeli ya da çektirmeliydik. Çünkü orası yoktu bizim hikayelerimizin.
"Nihayetinde elindeki elma yarımsa diğer yarım onu asla tamamlamayacaktır, eksikleri doldurmak yaşama kaIırsa, oraya hep şeytan yaklaşır oğul, bu cümlemi hatırla, bir gün ben göçüp gitsem bile hatırla."