Zeynep

Bütün sevdiklerime öyle yaklaşmışımdır hep. Önce yöreyi yoklar, sonra birden dikerim gözümü ona. Ürperirim o zaman. Sevdiğim, olduğundan da güzel, daha değerli, daha sarsıcı görünür. Sonra gene yere bakarım. Kimi zaman bir harcama korkusu geçer içimden, “bu kadar güzel olunamaz, günahtır bu kadarı,” derim. Yaşamaya çalışırım , beceremem…
Edebiyat
Ümit, hayal ve iyimserlikten yoğrulan bu altın çağ, bir dede başı kadar yıpranmış, çileden geçmiş ve ağırlaşmış, onu omuzlarımın üstünde güç tutuyordum.
Edebiyat
“Yalnız kalamamak, ne büyük bahtsızlık!”
Edebiyat
“Belki de alelade olmasıdır sizi şaşırtan.”
Edebiyat