Blue Sedai
@BlueSedai
Asosyal bir kitap bağımlısı
Lisans
65 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kadar gerçekçi bir anlatım olması beni en derinden etkileyen şey oldu. Aslında hepimizin düşündüğü, yaşadığı ama dile getirmek bile bazen şikayet bazen klişeymiş gibi gördüğümüz düşünceler açıkça söylenince kendi yüzüme bir tokat gibi çarptı.
Sonra da o tokadı alıp tüm babalara çarpmak istedim.
Böyle bir adama/babaya neden katlandığını hiç anlamadım. Bu aşamada, kendi oğlumun babasına çocuğumuza olan ilgisi ve yaptığı babalık için sessiz teşekkürler ettim.
Kitabın birçok kısmında olaylar sırasız anlatılıyor ve neyin gerçekten olduğunu neyin hayalinde olmadığını anlayamıyorsunuz. Ben yazarın bunu bilinçli olarak yaptığını düşünüyorum. Çünkü bize kadınların doğumdan sonra uzun zaman yaşadığı, içinde kaybolduğu beyin sisini bu şekilde anlatmayı tercih etti bence.
Başlarda anlatım kopuk kopuk olsa da, tüm anlatılanlar sanki bizi son 60 sayfaya hazırlamak içinmiş sanki. Çünkü 115. sayfadan itibaren anlatım öyle yoğunlaşıyor ve yazar bizi duygulara öylesine boğuyor ki, öncesinde böyle bir altyapı hazırlaması yerinde görünüyor.
Her ne kadar beğensem de, 5 yaşının altında çocuğu olan annelerin okumasını tavsiye etmiyorum. Fakat, her erkeğin baba olmadan ÖNCE okumasını şiddetle tavsiye ediyorum.
Reklam
Maalesef çok zor okudum. Ana karakterin yaş aralığının belirtilmemesi beni çok zorladı. Zorlama betimlemeler ve karakter tanıtımları ilk 50 sayfayı çok sıkıcı hale getirmiş.
Karakterin kendini sorguladığı anlar çok güzel kaleme alınmış ve ortaya harika cümleler çıkmış. Fakat bu; aralıksız sayfalarca sürdüğünde, bir süre sonra anlamadan dümdüz okumaya başladım. Bu kısımlar biraz aşırı yükleme olmuş.
Sıkıcı bir kitaptı. Fakat 111 yıl önce yazılmış olduğunu düşünürsek, kayda değer değerlendirmelere sahip.
Kitaptaki erkeklerin tecavüzcü, sapık, ne istediğini bilmeyen tavırlarının, Yonğhe’nin anlatısının önüne geçmesi beni çok rahatsız etti, ben “Vejetaryeni” daha çok görmek isterdim.
Ama kitapta en çok gördüğüm şey, erkeklerin nikahlı eşlerine tecavüz edişiydi.
Yonğhe’nin vejetaryen oluşu çok enteresandı. Keşke bu, bir delilik alameti çıkmasaydı. Daha farklı ilerlemesini ve son bulmasını isterdim. Ayrıca kitapta zaman algısı çok karışmış. Hangi konuşma hangi olaydan önce ya da sonra belli olmuyor.
Her şeye rağmen, Yonğhe’nin düşünceleri, her karakterin hissettiği yabancılaşmanın anlatılışı güzeldi.
Ne diyebilirim ki?
Kelsier ve Vin ile başlayan yolculuğun son buldu.
Akıldaki bütün soruları cevaplayan bir son hem de. Bugüne kadar hep sevdikleri için her şeyi feda Eden kahramanlar gördük. Sissoylu serisinde ise, dünya için gözünü bile kırpmadan sevdiklerini feda eden kahramanlarla karşılaştık. En çok sevilen ana ve yan karakterlerin böyle gerçekçi bir şekilde öldüğü başka bir kitap görmedim. Böylece kitap kendine, masallaşan fantastik kitaplardan ayırmış durumda. öyle güzel işlenmiş ki; ağlayacağımı zannettiğim ölümlere gülümsedim.
Kelsier olmadan ikinci kitabın çok da güzel olmayacağını düşünüyordum. Ama Brandon Reis yine yaptı yapacağını!
Artık her şeyi nasıl işlediğini bildiğimizi zannederken, Kitabın sonunda her kitabın sonunda her şey değişiverdi. Zifir’i ne kadar hafife aldığımızı bize gösterdi.
Ayrıca Elend ve Vin arasındaki gitgeller çok güzel işlenmiş. Ve yine sevilen karakterlerden kayıplar olması, kitabın dürüstlüğünü bana gösterdi. Nefes almadan üçüncü kitaba geçiriyorum geçiyorum. Teşekkürler Brandon!
Reklam