Merve
@Bogeizm
Psikolojik Danışman
Yüksek Lisans
İstanbul, 6 Şubat 1993
226 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Böyle bir harita yok tabii.” diye başlıyor kitap. Evet ismi ve bence berbat kapak tasarımının yanıltıcı olabileceği, benim de Ahmet Ümit’in diğer kitaplarından hareketle roman ya da hikaye sanarak yanıldığım derleme bir deneme.
Fakat iyi ki de öyle olmuş, resmen yıllardır aradığım bir başucu kitabıyla karşılaştım. Bildiğimiz yazarlar ve kitaplardaki karakterler hakkında; nasıl ortaya çıktıkları, hangi düşüncelerle yazıldıkları, yani işin biraz da arka planının incelendiği şahane bir kitap olmuş.
Ahmet Ümit’ten okumadığım birkaç eksik kitabım vardı. Okul kütüphanesinden alarak onları tamamlayayım diye çıktığım yolda benim için güzel bir sürpriz oldu!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Orhan Pamuk’un, kitabın başındaki kısa biyografisini ve kitabı bitirirkenki son sözünü okuduğunuzda çok daha anlamlı hale gelen, 20li yaşlarda yazdığını düşünürsek ortalamanın üstünde bir roman olduğunu söyleyebilirim. Üstelik Masumiyet Müzesi’yle de bağlantı kurmuş olması çok hoş olmuş.
Kitabın başında da bahsedildiği gibi, Suat Derviş altüst oluşlar çağının yazarıdır. Bu topraklarda doğmuş, iyi bir eğitim almış ve bize nice başarılı eser bırakmış kıymetli bir kadın yazarımız, sahip çıkmamız gereken bir değerimiz olduğunu düşünüyorum. Kitabın edebi yönü çok kuvvetli, aynı zamanda felsefi sorgulamalara da itiyor insanı. 1901 yılında doğan yazarın, dünyaya karşı ne kadar içgörü sahibi, ne kadar entelektüel ve zeki olduğunu bir kere daha anlıyorsunuz. Sözlerimi, kitabın kendi incelemesinde de yer alan şu paragrafla tamamlamak istiyorum:
“İyi romanlar, uzağımızda olduğunu sandığımız yaşantıların duygularını bahşeder bize. Sanatın pek çok işlevi var elbette, estetik meselelerine girmek niyetinde değilim ama bütün bu işlevlerin yanı sıra sanat bize hissetmeyi öğretir. Evet hissetmek, öğrenilen bir şeydir: İyi bir sanat eseri, bize uzak olduğunu hissettiğimiz yaşantıların, durumların duygusal yüküne ortak eder bizi.”
Öncelikle, fazla şişirilmiş bir kitap mı? Kişisel fikrim, hayır değil. Bu bir kurgu roman olsaydı , okuyucuyu çekmek için yer yer ajite edici olmuş diyebilirdik ama anı-roman olduğu için , yazarın babasının son zamanlarında kaleme aldığı günlük niteliğinde olduğu için uzaktan yakından ilgisi yok. Yakın zamanda yakınını kaybetmiş ya da bir yakınının kanser evrelerine şahit olmuş biri için tetikleyici olabilir, bu yüzden önerip önermeme konusu tartışılır. Ancak edebi eser olarak oldukça başarılı olduğunu söyleyebilirim. Klasik bir günlükten ziyade, ara ara geçmişe dönük hikayelere yer vermesi, varoluşsal sorgulamalara dalıp, ölüm hakkında edebiyattan alıntılar yapması ve en çok da kitabın birer ikişer sayfalık kısa bölümlerden oluşması benim okumamı çok kolaylaştırdı ve ilgimi hep diri tuttu. Anlatımı, dili içinize işliyor. Kendi coğrafyasında başarılı bir yazar olduğu izlenimi oluşturdu bende ve çeviri bir kitap olmasına rağmen o duyguyu ve şiirselliği bu kadar başarılı aktarmış olan çevirmeni de takdir etmek istiyorum.
Son derece hayal kırıklığı.
Konusu itibarıyla büyük beklentilerle alıp okumaya başladığımız -eşimle birlikte okuyorduk- bu kitap, daha ilk cümlesinden yazım yanlışlarıyla başlıyor. Genel bir çeviri sıkıntısı mevcut. Sanki kitap Google translate tarafından çevrilmiş. Anlatım bozukluğu, yanlış kullanılan kelimeler (örneğin bağlılık denmesi gerekirken bağımlılık) o kadar fazla ki genel itibarıyla bile ne anlatılmak istendiğini anlamak zor. Hadi diyelim ben alana hakim değilim, işin fizik açısından teknik kısmını bilmiyorum ama burda zaten metafizik düşünceler ele alınmaya çalışılmış, anlayabilmem gerekir. Yeterli fizik alt yapısına sahip eşim de maalesef yarıda bıraktı. Zaman kaybı diyebilirim.
