Bojack Samsa
@Bojack_jack
Tutunamayanlardan olmak çok fena
Ben bir kese kağıdına dümdüz yazıldım
Şu anda okuduğu kitaplar
40.günEdebiyat
Gidişine en çok sana dokunamayan ellerim üzülmüştü. Tenine dokunamadan gitmiştin. Gidişin sabahın daha taze sıcaklığını bağışlamadığı bir vakitti. Tatlı bir uyku haliyle kalkıp yöneldiğim pencere, bana kocaman bir mutluluk bağışlayacak gibi bekliyordu. Ama hiç öyle olmadı. Ellerim pencerenin önünde bıraktığın boşluğu işaret ederek:
“Bak gitmiş, ”dedi.
“Evet, ama nereye gitmiş olabilir?” dedim.
Ellerim hafif yükselerek:
“Bir daha geri dönmeyecek bir şehre gitmiş.”
Pencereden içeri süzülen rüzgâr beni sarıp sarmalamıştı o an. Sıcak bir rüzgâr süzülmesine rağmen titreyen bedenim seslendi birden;
“Şu an burada olsaydı, sarılıp ısıtırdı beni değil mi? ”dedi.
“Belki, gitmemiştir. Nerden biliyorsun?” dedim kızarak.
“Ellerin ne dediğini duydum ama!”
“Onlar hiç dokunamadan giden her şeyin bir daha gelmeyeceğini düşünür.”
Burada gözlerim etrafa bakınıyordu. Benim için bir umut arıyordu, aç ve susuz kaldığın bahçemde. İlk gördüğünde seni beğenmeyen gözlerim, şimdi ise seni arıyordu. Gözlerimin söyleyeceği bir sözü vardı elbet. Durmadı söyledi hemen:
“Neden?” dedi.
Şaşırdım ve gözlerimi iyice açıp ve bir yandan etrafa baktım,
“Nasıl neden?” dedim.
“Niye senin gözlerin oldum ki?” dedi.
“…”
Bjs
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
HIZLA YAKLAŞIP/3Edebiyat
Renkli puşilerle ışıklandırılmış tünelde yürümeye devam etti. Bu sefer taş zeminde iki sokak öteden gelen çekiç seslerinin ritmine göre yürüyordu. Çekiç seslerinin arada bir durup yeniden işlediği dükkânları aramaya koyuldu. Çabası çok sürmedi. Ama asıl aradığı dükkânı aramak zamanını alacaktı. Tanıdık, eski bir yüzü bulması zordu haliyle. Tereddütlü bakışlarıyla aradığı ustayı buldu en sonunda. Yanına hızla yaklaşıp:
“Beni tanıdın mı?” diye sordu.
Hjs
HIZLA YAKLAŞIP/2Edebiyat
Taburelerin, masaların etrafında düzensiz dağıldığı, fazla yüksek olmayan bir meydana vardı sonunda. Etrafını muhafızlar gibi saran dükkânların gri ve siyah renkleri gözüne iyi geliyor, sakinleşiyordu sanki. Her masada kümelenmiş insanların rutin hareketlerinden ziyade göğe el uzatan minarenin keskin köşeleri takıldı gözüne. Kesintisiz bakışlarla meydanın ortasına buluverdi kendini. Minareyi oluşturan bazalt taşlarını ustaca dizen ellerin hayali, düşüncelerinin yerini aldı o an. Şehirden saklanmış gibi duran kapalıçarşının girişine vardığında o maharetli ellerin hayali anca dağılıvermişti.