Kırk mevsim bekledim, bekle deyince.
Mektup yazacakmış eli değince.
Meltemi beklerken bak ayaz geldi.
İlk değil bu bana son söz verişi.
Yakındır sabrımın sona erişi.
Gelecek bahara kalmış gelişi.
Yine vekâleten bak kiraz geldi.
Reklam
Puan vermedi·680 syf.··
Beğendi
·2025 19. kitabı
·268 günde okudu
·Okunma: 09 Ağustos 2025 10:06
Yaklaşık bir yıldan fazladır bu kitabı okuyorum. Neredeyse bu süre boyunca başka hiçbir kitabı okuyamadım. Ama tuhaf olan şu ki, hiçbir zaman “bu kitabı bir ayda bitireyim” gibi bir düşüncem de olmadı. Aksine, onu yavaş yavaş, neredeyse günlere bölerek; elimde kalem, yanımda bir kâğıtla okudum, düşündüm, not aldım, yaşadım.
Ve o zaman fark ettim ki, bu bir yıl içinde hem hayat hem de insanlara bakışım tamamen değişti. Her şeyden önce, insanın kendini anlamasının ne kadar zor bir mesele olduğunu gördüm. Çocukluğumun saf düşünceleri, bu kitapla birlikte olgun kaygılara ve endişelere dönüştü. Yeni bir iş, yeni sevgiler, yeni tecrübeler yaşadım.
Şu anda elimde adeta bir servet değerinde bir kitap var. Çünkü bu kitabın rastgele bir sayfasını açtığımda, o anda içimde taşıdığım hâli tam anlamıyla anlatan cümlelerle karşılaşıyorum. Bazen düşündüm ki, belki de her insan bir zaman kaybıydı benim için. Yoksa neden bu kadar çok insanla tanış oldum ki? Anlaşılmak için mi?
Oysa hiç kimse beni anlamadı — en sakin olanlar bile, çoğu zaman kendi keyifleri için beni kullandı. Ama bu kitap… O, hiçbir karşılık beklemeden beni tanıdı, beni anladı, hatta hayatım boyunca imkânsız sandığım bir şeyi gerçekleştirdi: beni bana anlattı.
Kısacası, bugüne kadar okuduğum tüm kitapları kendimi ve insanları anlamak için okumuşsam, artık amacına ulaştım diyebilirim. Fakat bu süreçte çok da korktum. Bazen okumak bile ağır geliyordu; çünkü kendimi bu satırların içinde böylesine açık ve anlaşılmış hâlde görmek ürkütücüydü.
Bu zaman zarfında kendime defalarca sordum: “Neden hızlıca bitirmiyorsun? Ya da eğer yapamıyorsan neden yarıda bırakmıyorsun?” Oysa bu, istediğim bir şeydi; istesem bitirebilirdim. Ama bugün anlıyorum ki, kaybettiğim sevgiler, yaşadığım kırılmalar, hepsi aslında hayatımın dönüm
Derin duyarlılığın, hayat tecrübesiyle hiçbir ilgisi yoktur. Hayat tecrübesi insana hiçbir şey öğretmez, tıpkı tarih gibi. Asıl tecrübe gerçekle olan bağı azaltmak, ama o bağı daha yoğun tahlil etmek demektir. Duyarlılık böyle gelişir, derinleşir, çünkü her şey bizdedir; yeter ki arayalım, aramayı bilelim
Keşke aşık ola bilseydim dedi Dorian Gray.
Sesinde derin bir acıyla.
Ama tutkuyu yitirmiş arzuyu unutmuş gibiyim. Kendime fazla dönüğüm, kendi kişiliğim benim için bir yük haline geldi. Kaçmak , uzaklara gitmek ve en çokta unutmak istiyorum.
