Nəqsi-büsati-mey rüxi-canan ilən dolub,
Lə'li-ləbin görüb bu könül, qan ilən dolub.
Hər kim içər bu sağərü səhbanı can tapar,
Mey camı bəzmi-meydə, məgər, can ilən dolub?
Biçarə bülbülün bitib artıq gül həsrəti,
Gülzari-dəhr, əcəb, güli-xəndan ilən dolub.
Yer qalmayıb yazılmağa bir söz vüsaldən,
Bu ömr dəftəri qəmi-hicran ilən dolub.
Bir dəm nəvayi-eşqdən asudə qalmadıq,
Çərxin fəzası büsbütün əfğan ilən dolub.
Dil vermişik biz ol sənəmin küfri-zülfünə,
Kami, odur ki, könlümüz iman ilən dolub.
Bu qəzəl eşqin həm zövq, həm əzab olduğunu, həm dirildən, həm yandıran olduğunu, insan ömrünü hicranla doldurduğunu ifadə edir.