Burak Örgen
@Borgen
Hiçbir şeyi hissetmeye vaktin kalmasın diye meşgul olmak istiyorsun
Bazı kitaplar sadece bir suç hikayesi anlatmaz öfkeyi, pişmanlığı ve insanın içine yıllarca gömdüğü acıları da masaya yatırır. S. A. Cosby’nin Ustura Gözyaşları tam olarak böyle bir roman. Kitap boyunca iki baba görüyoruz. Birbirlerinden nefret eden, geçmişte yanlış kararlar vermiş, sevgilerini göstermeyi becerememiş iki adam… Ama çocuklarının trajik ölümü onları aynı yola sürüklüyor. İşin en etkileyici tarafı ise hikayenin yalnızca intikam üzerine kurulmaması. Asıl mesele suçluluk, erkeklik baskısı, önyargılar ve geç kalınmış yüzleşmeler. Karakterlerin iç çatışmaları o kadar gerçek hissettiriyor ki bazı sahnelerde aksiyondan çok onların suskunluğu çarpıyor insanı. Kitabın temposu neredeyse hiç düşmüyor ama buna rağmen karakter derinliği kaybolmuyor. Ben en çok, romanın iyi insan olmak ile iyi bir baba olmak arasındaki farkı hissettirmesini sevdim. Her karakter gri. Kimse tamamen haklı değil ama herkesin taşıdığı yara anlaşılabiliyor. Karanlık, sert ve zaman zaman boğucu bir hikayeydi. Polisiye okumayan birinin bile rahatlıkla bağ kurabileceği, güçlü bir roman bence.
Reklam
Büyük olaylar ya da hızlı akan bir kurgu sunmuyor daha çok yalnızlığın, sıkışmışlığın ve insanın kendi zihninde kaybolmasının hikayesini anlatıyor. Ama bunu öyle sakin ve boğucu bir atmosferle yapıyor ki kitabı bitirdiğimde üzerimde hala o kapalı odaların havası vardı. Roman boyunca karakterin iç dünyasına çok yakın hissediyoruz kendimizi. Özellikle şehirle, bedenle ve geçmişle kurduğu ilişki oldukça rahatsız edici ama bir o kadar gerçek geldi bana. Fernanda Trías’ın dili sade olsa da satır aralarında yoğun bir karanlık taşıyor. Bitirdikten sonra kolay unutulacak bir roman değil. Gürültüsüz ama etkili ilerleyen, insanın içini hafifçe sıkan edebiyat kitaplarını sevenler için güçlü bir deneyim sunuyor. Özellikle karakter odaklı ve psikolojik yoğunluğu yüksek hikayeleri seven okurların seveceğini düşünüyorum.
P. Djèlí Clark’ın Yakarış Çemberi kısa olmasına rağmen atmosfer kurmayı bilen, folklorla korkuyu güzel harmanlayan bir roman olmuş. Özellikle kadın karakterlerin arasındaki dayanışma hissi ve hikayenin arka planındaki toplumsal katmanlar kitabı sıradan bir korku anlatısından ayırıyor. Yer yer ürpertici, yer yer de merak uyandırıcı bir havası var. Ama açık konuşmak gerekirse kitap bende büyük bir etki bırakmadı. Dünyası ilgi çekici olsa da bazı olaylar fazla hızlı geliştiği için karakterlerle tam bağ kuramadım. Özellikle final kısmında biraz daha derinlik görmek isterdim. Potansiyeli yüksek bir hikaye hissi veriyor ama sanki biraz erken bitmiş gibi. Yine de farklı kültürlerden beslenen karanlık atmosferli fantastik korku hikayeleri sevenler için okunabilir bir kitap olduğunu düşünüyorum. Kısa sürede biten, temposu düşmeyen ama okuduktan sonra keşke biraz daha uzun olsaydı dedirten türden.
