Burak Örgen
@Borgen
Hiçbir şeyi hissetmeye vaktin kalmasın diye meşgul olmak istiyorsun
Büyük olaylar ya da hızlı akan bir kurgu sunmuyor daha çok yalnızlığın, sıkışmışlığın ve insanın kendi zihninde kaybolmasının hikayesini anlatıyor. Ama bunu öyle sakin ve boğucu bir atmosferle yapıyor ki kitabı bitirdiğimde üzerimde hala o kapalı odaların havası vardı. Roman boyunca karakterin iç dünyasına çok yakın hissediyoruz kendimizi. Özellikle şehirle, bedenle ve geçmişle kurduğu ilişki oldukça rahatsız edici ama bir o kadar gerçek geldi bana. Fernanda Trías’ın dili sade olsa da satır aralarında yoğun bir karanlık taşıyor. Bitirdikten sonra kolay unutulacak bir roman değil. Gürültüsüz ama etkili ilerleyen, insanın içini hafifçe sıkan edebiyat kitaplarını sevenler için güçlü bir deneyim sunuyor. Özellikle karakter odaklı ve psikolojik yoğunluğu yüksek hikayeleri seven okurların seveceğini düşünüyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
P. Djèlí Clark’ın Yakarış Çemberi kısa olmasına rağmen atmosfer kurmayı bilen, folklorla korkuyu güzel harmanlayan bir roman olmuş. Özellikle kadın karakterlerin arasındaki dayanışma hissi ve hikayenin arka planındaki toplumsal katmanlar kitabı sıradan bir korku anlatısından ayırıyor. Yer yer ürpertici, yer yer de merak uyandırıcı bir havası var. Ama açık konuşmak gerekirse kitap bende büyük bir etki bırakmadı. Dünyası ilgi çekici olsa da bazı olaylar fazla hızlı geliştiği için karakterlerle tam bağ kuramadım. Özellikle final kısmında biraz daha derinlik görmek isterdim. Potansiyeli yüksek bir hikaye hissi veriyor ama sanki biraz erken bitmiş gibi. Yine de farklı kültürlerden beslenen karanlık atmosferli fantastik korku hikayeleri sevenler için okunabilir bir kitap olduğunu düşünüyorum. Kısa sürede biten, temposu düşmeyen ama okuduktan sonra keşke biraz daha uzun olsaydı dedirten türden.
A.J. Fikry karakterini ilk tanıdığımızda hayatla bağı neredeyse tamamen kopmuş biri görüyoruz. Eşini kaybetmiş, kitapçısı eski canlılığını yitirmiş ve insanlara karşı tahammülü oldukça azalmış durumda. Açıkçası romanın başlarında onu sevmek çok kolay değil. Hatta bazı tavırları fazlasıyla sert ve itici. Ama kitabın en güçlü yanı da burada başlıyor zaten Zevin, karakterini bir anda değiştirmiyor. Onu yavaş yavaş tanıyoruz. Kırgınlığını, yalnızlığını ve içten içe hala bir yere ait olma isteğini hissettikçe Fikry’ye karşı bakış açınız değişiyor. Roman boyunca kitapların insanlar arasındaki görünmez bağları nasıl kurduğunu okumak benim en sevdiğim detaylardan biri oldu. Özellikle her bölüm başındaki kısa kitap yorumları ve edebiyat göndermeleri hikayeye ayrı bir ruh katmış. Bir okurun başka bir okuru sadece sevdiği kitaplardan anlayabilmesi fikri bana çok samimi geldi. Kitaplarla yaşayan insanların dünyasına ait sıcak bir his vardı romanda. Maya karakterinin hikayeye dahil oluşuyla birlikte romanın tonu da değişmeye başlıyor. O noktadan sonra kitap sadece huysuz bir kitapçının hikayesi olmaktan çıkıp aile olmanın, yeniden sevebilmenin ve hayata ikinci kez tutunabilmenin hikayesine dönüşüyor. En çok sevdiğim şey ise kitabın bana şunu hissettirmesi oldu
İnsan bazen hayatını tamamen kaybettiğini düşündüğü anda bile yeniden başlayabiliyor. Üstelik bunu büyük mucizelerle değil küçük karşılaşmalar, doğru insanlar ve iyi kitaplarla yapabiliyor..
