Burak Örgen
@Borgen
Hiçbir şeyi hissetmeye vaktin kalmasın diye meşgul olmak istiyorsun
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İlk sayfadan itibaren huzursuz edici bir iç sesle başlıyor kitap. Okurken kendimi sadece bir hikayenin içinde değil, giderek daralan, nefes alması zor bir zihnin içinde yürüyormuş gibi hissettim. Ömer Köstek, yeraltını yalnızca fiziksel bir mekan olarak değil bastırılmış duyguların, kaçılan gerçeklerin ve yüzleşilmeyen geçmişin bir metaforu gibi kurmuş. Bu yönüyle kitap, aksiyondan çok atmosferle ilerliyor. O karanlık hissi, sayfalar boyunca ince ince işliyor. Özellikle karakterin iç çatışmaları oldukça gerçekçi zaman zaman rahatsız edici ama bir o kadar da samimi. Ancak kitap her okura hitap etmeyebilir. Yer yer tempo düşüyor ve bazı bölümlerde anlatımın fazla içe kapanması, hikayenin akışını yavaşlatıyor. Benim için en büyük kırılma noktası da buydu Hikayenin gücü atmosferinde saklıyken, olay örgüsü zaman zaman geri planda kalıyor. Buna rağmen Yeraltı, gürültülü bir anlatım yerine, sessiz ama derin bir yankı bırakıyor. Eğer karanlık, psikolojik yoğunluğu yüksek ve biraz da içine çekip rahatsız eden hikayeleri seviyorsanız, bu kitap size iyi gelecektir.
Kahin, klasik anlamda bir kehanet hikayesinden çok daha fazlasını sunuyor yer yer gerilim, yer yer psikolojik çözümleme ve yer yer de toplumsal arka planla beslenen bir anlatı. Olay örgüsünün ilerleyişi dikkat çekici. Yazar, okuru hemen içine çeken hızlı bir giriş yapmıyor aksine taşları yavaş yavaş diziyor. İlk bölümlerde verilen detaylar ilerleyen sayfalarda anlam kazanıyor ve bu da okuma deneyimini daha tatmin edici hale getiriyor. Hikayede kurulan bağlantılar, boşluk bırakmayan bir kurgu hissi yaratıyor. Karakterler konusunda ise net bir iyi kötü ayrımı yok. Herkesin bir amacı, bir çıkarı ve bir kırılma noktası var. Bu da karakterleri daha inandırıcı kılıyor. Özellikle yan karakterlerin hikayeye katkısı göz ardı edilemeyecek kadar güçlü bazı sahnelerde ana karakterden bile daha fazla iz bırakıyorlar. Kitabın en başarılı taraflarından biri de gerilim dozu. Bu gerilim, aksiyon sahnelerinden değil bilginin kimde olduğu, kimin neyi ne kadar bildiği üzerinden kuruluyor. Beklentimin üstünde bir deneyim oldu. Benim için Kahin, sadece bir hikaye anlatmakla kalmayıp, beni sürekli tetikte tutan ve sonlara doğru verdiği karşılıkla tatmin eden bir roman oldu.
