Bütün geçmişi Venusburg motifiydi sanki. Ruth'u ise Hacılar Korosu motifiyle özdeşleştirdi;bu benzetmeyle de içinde bulunduğu ulvi durumdan daha da yücelere, iyiyle kötünün sürekli savaş halinde ve ruhların ebediyen arayış içinde bulunduğu o geniş gölgeler alemine sürüklendi.
Sonra Nietzsche'nin kaçık laflarından biri aklına geldi. Kim bilir, belki de haklıydı. Belki de hiçbir şeyde hakikat yoktu, hakikatin kendisinde bile; hakikat diye bir şey yoktu. Ama sonra hemen zihni yoruldu ve koltuğuna gidip kestirmekten memnun oldu.