Brncc
@Brncc
38 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitabı geçen yıl bir dergide görmüştüm. Yazıda Eşekli Kütüphaneci anlatılıyordu. Böyle bir değeri bu kadar geç tanıdığıma üzüldüm. Sonunda kitabı alıp okuyabildim.
İlham alınacak örnek bir insan. Tüm zorluklara rağmen görevini fazlasıyla yerine getirmiş nadide bir örnek Mustafa Güzelgöz.
Mübadele sürecinde Ürgüp'ten göç etmiş bir ailenin genç oğlu Dimitrios, Yunanistan'ın Larissa şehrinden Ürgüp'e gelir. Ata topraklarından ninelerine biraz su ve toprak götürmektir amacı. Ürgüp'te bir otele yerleşir. Mustafa Güzelgöz'ün evine misafir olur. Bu andan sonra Mustafa Bey Dimitrios'u bırakmaz ve iki haftalık bir misafirlik başlar. Misafirligi boyunca Mustafa Güzelgöz'ün hikayesini kendi ağzından dinler. Sonuçta iki şehrin kardeşliğine varan olaylar yaşanır.
Kaymakam, Mustafa Bey'i kütüphane görevlisi olarak atar. Köylerden çok kitap okuyan olmadığını görünce köylere eşeğiyle kitap götürmeye başlar. Özellikle de çocuk kitapları temin edip çocuklara ulaştırır. Yetinmez, kadınları da okumaya davet eder, onlara farklı imkanlar sunar. Amerika'da yapılan dünya çapındaki yarışmada birinci olur.
Fakir Baykurt'un kaleminden yörenin ağzıyla yazılmış bir solukta okunacak, eğlenceli konuşmaların olduğu ilham veren bir kitap. İyi okumalar...
Yayınlandığı dönem için çok önemli bir kitap, polisiye türünün ilk örneklerinden ve yazarın kariyerinde önemli bir adım.
Kitaptan birçok kişinin aldığı zevki alamadım ben. Okuyanlar bahsettiği gibi katili bulmak için çaba da harcamadim. Ortada kayıp bir kız -Mine- var ve ölü mü diri mi belli değil. Mine'yi bulmak için uğraşan istihbarat elemanı Sedat'ın yaşadıkları ve istihbarat teşkilatının kendi içindeki sıkıntıları çok sönük geldi bana. Sanırım beklentim yüksekti...
Kitapta geçen yan karakterler ve onların birbirinden farklı hikayeleri... Madam ve Maria, Fahri ve Sinan, Cuma, Sevim ve Metin Bey... karakterlerinin ilginç hikayeleri güzeldi. O kısımları beğendim ve ilgiyle okudum.
Olayların çözüldüğü son noktada tüm okurların hem fikir olduğu gibi yazar ters köşe yapmayı başarıyor. Kitabın en büyük başarısı bu bence. Gerçekten çok şaşırtıcı ve hiç beklemediğim bir sondu...
Yannis Ritsos'un Barış şiiri
Çocuğun gördüğü düştür barış.
Ananın gördüğü düştür barış.
Ağaçlar altında söylenen sevda sözleridir barış.
Akşam alacasında, gözlerinde ferah bir gülümseyişle döner ya baba
elinde yemiş dolu bir sepet;
ve serinlesin diye su, pencere önüne konmuş toprak bir testi gibi
ter damlalarıyla alnında...
barış budur işte.
Evrenin yüzündeki yara izleri kapandığı zaman,
ağaçlar dikildiğinde top mermilerinin açtığı çukurlara,
yangının eritip tükettiği yüreklerde
ilk tomurcukları belirdiği zaman umudun,
ölüler rahatça uyuyabildiklerinde, kaygı duymaksızın artık,
boşa akmadığını bilerek kanlarının,
barış budur işte.
Barış sıcak yemeklerden tüten kokudur akşamda
yüreği korkuyla ürpertmediğinde sokaktaki ani fren sesi
ve çalınan kapı, arkadaşlar demek olduğunda sadece.
Barış, açılan bir pencerden, ne zaman olursa olsun
gökyüzünün dolmasıdır içeriye.
Bir tas sıcak süttür barış ve uyanan bir çocuğun gözlerinin önüne tutulan kitaptır.
Başaklar uzanıp, 'ışık! ışık! ' diye fısıldarken birbirlerine!
Işık taşarken ufkun yalağından.
Barış budur işte.
Kitaplık yapıldığı zaman hapishaneler
geceleyin kapı kapı dolaştığı zaman bir türkü
