ily
@Brodeindozu
Bulantı’yı okurken büyük olaylardan çok karakterin iç dünyası beni etkiledi. Roquentin’in hayatın anlamsızlığıyla yüzleşmesi ve yaşadığı “bulantı” hissi bana varoluşun ağırlığını düşündürdü. Sartre bence insanın kendi anlamını kendisinin yaratması gerektiğini güçlü ama sade bir şekilde anlatıyor. Yoğun ve okuduktan sonra insanı düşündüren bir kitaptı.
Karakterin vicdanı ile toplumsal baskılar arasında sıkışıp kalışı çok güzel işlenmiş.
Zweig’in sade ama derin anlatımı,insanın iç dünyasındaki çelişkileri çok güzel yansıtıyor.
Ruhu kör olanın gözleride görmez. Yazar günümüz toplumunun en önemli probleminin altınını çiziyor. Çaresiz bir hastalığın karşısında insanın zaaflarına yenik düşerek insanlığını nasıl kaybettiğini çok güzel anlatıyor.Ancak asıl bahsedilen bedensel değil, çağın sonunu getirecek bilinçsel körlüktür.
