Brooklyn
@Brooks
Mutluluğa Kurulmuş Evrimsel Tuzak -
Doğa bizi mutlu etmek istemez; bizi aç, tetikte ve hayatta tutmak ister. Bu yüzden insan, kendi biyolojisinin laboratuvarında üretilmiş en büyük hüsran projesidir.
Sistem, hayatta kalmayı garantilemek için canlıyı kronik bir tehdit algısıyla ve acıya karşı aşırı duyarlılıkla donatmıştır. Biyolojik sistem, acıya karşı neden bu kadar hassastır? Çünkü evrimsel süreçte "hazzı kaçıran" bir canlı sadece o anlık bir ödülden mahrum kalır; ama
"acıyı/tehlikeyi ıskalayan" bir canlı doğrudan
elenir ve genlerini aktaramaz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bireyin Infazı
Doğa, bireyin sonsuza kadar yaşamasını istemez; çünkü bu, değişen çevre koşullarına uyum sağlamayı
(adaptasyonu) engeller. Bizi var eden o muazzam evrimsel süreç, yeni kombinasyonlara yer açmak için eskisinin çürümesini zorunlu kılar.
Gençlikte bizi güçlü kılan, ürememizi ve hayatta kalmamızı sağlayan genetik programlar, üreme çağı geçtikten sonra bizi korumayı bırakır . Doğa, işi bittiğinde malzemeyi geri dönüşüme gönderir.
Insan son nefesini vermesine, oksijen akışı kesilmesine rağmen, bazı hücreler ellerinde kalan son glikoz kırıntılarını amansızca tüketerek enerji üretmeye, yani hayatta kalma çırpınışlarına devam eder. Sirf genetik program öyle emrettiği için, ortada korunacak bir
"yaşam" kalmadığı halde o kimyasal reaksiyonlar bir süre daha inatla sürer.
AKIŞ SEVİNCİ
Her arayış hakikat
sevgili
Cümle kavuşmalar yalan
Var olmak zamana karşı yarış ya da bitimsiz
bir koşu
Sürekli uzaklarla anılan o ezeli yolcunun ardından
Bildim, sevinç
çiğnediğim yolda bir yakınlık duygusu yalnızca
Veya bir yakın temas umudu ve
belki de hepsi bu
Tuz dökmekmiş yaraya, buymuş diyorlar serencam, ne
gam
Sana yürüyorum işte, durmak sensizliğin çıldırtan boşluğu
Yürüten
sensin, kudretine şükürler olsun
Kavuşmak ilminde uzay çağının
Sadece
bölünmüş bir düştür bize vuslat
Tekmil yollar izsiz ve ıssız bir çöle çıksa
bile
Hala ayrılıktayız ha, vay be, bu ne muamma diyen kim
Bengisu sensin
ve ben seni arıyorum
Her adımım bir nebze daha götürüyorsa beni buradan uzağa
Varsın her saniyesi akan zamanın
Ruhumu acılar tufanına
salsın
Bildik hiçbir mekanda yoksun, gerçek, ancak sensizlik de
yok