...insan kitaplarla tanıdıklar gibi görüşecekti; bunun için belirli, düzenli ve dost bir zamanınız olacaktı; tam gerektiği kadarınca bir zaman. Tabii kitapların bazısını, gönlünüze daha yakın bulacaktınız; onların yüzünden ara sıra yarım saat gecikmeniz, bir gezintiyi, bir randevuyu, tiyatronun başını veya acele bir mektubu ihmal etmeniz mümkündü.
Kendi kalbimi düşünmüyordum. Sonraları aklıma geldi de, bu konuda kendi kalbimin önemsizliğini ilk olarak çok kesin anladım. Tek başına bir kalpti bu. Baştan başlamak üzere bulunuyordu.