Bir hayvanın da sevilebileceğini öğrenmişlerdir diye düşünüyor şimdi İoakim. Sevilebileceğini, sevilebilecek başka şeyler de olduğunu bu dünyada... Tanrı sevgisinden sonra, Tanrının yaratıklarını da sevebileceklerini... Ama farkındalar mıydı? Hayvan sevmenin, hayvan beslemenin günah olduğunu söyleyenler, insanların, hayvanların, bitkilerin, taşların Tanrı yaratıkları olduğunu kabul etmiyorlar mıydı? Tanrıyı sevmek, yaratıklarını sevmemeye mi bağlıydı?
Ruhunda kuvvetli, şaşmaz bir müzik bulunuyordu. Müziğe karşı kuşkulu olan ben ( beni, bütün her şeyden daha kuvvetli, içimden söküp ayırdığı için değil; beni, aldığı yere bırakacağına, daha derine, bir yerde bir bilinmezin derinlerine salıverdiği için kuşkulu), bu müziğe katlanamıyordum; insan onunla dimdik yukarılara çıkıyor, çıkıyor, artık çoktan cennete varmış olmalıyım sanısına kapılıyordu.
Okurken zihni başka yerlere gider, kitaba mı dalardı, pek bilemezdim; saatlerce okur, binde bir sayfayı çevirir ve ben, elinin altında sayfalar hep doluyor, sanki gözleriyle kendisine gerekli ama kitapta bulunmayan belirli kelimeler ekliyor sanısına kapılırdım.
...onun bu hali de hayatında bir kez önde durarak, en büyük dalgalara karşı çıkmış olmasından mı ileri geliyor? Şimdi bu kadar solmuş durması, vaktiyle pırıl pırıl oluşundan mıdır?